บทที่ 116 เฮยเป้า เร็วเข้า! รีบวิ่งตามไปเร็ว!

โจวอันแทบจะไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย ในหัวก็มีวิธีรับมือชั้นยอดผุดขึ้นมาทันที เด็กชนบทในสมัยก่อน มีหลายคนเลยล่ะที่ใช้วิธีนี้เป็น นั่นก็คือการใช้กระด้งมาครอบนกนั่นเอง กับดักชนิดนี้ออกแบบมาได้เรียบง่ายมากๆ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับยอดเยี่ยมสุดๆ ขั้นแรกก็ต้องเตรียมกระด้งมาก่อนหนึ่งใบ จากนั้นก็หากิ่งไม้เล็กๆ มาค้ำกระด้งให้เผยอขึ้นด้านหนึ่ง เอาเชือกมาผูกติดกับไม้ค้ำอันนี้ไว้ แล้วก็เอาธัญพืชที่นกชอบกินไปวางไว้ใต้กระด้ง จากนั้นก็แค่รอคอย รอให้นกเดินเข้าไปใต้กระด้ง แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเพลิดเพลิน อาศัยจังหวะที่มันเผลอ ก็ดึงเชือกอย่างรวดเร็ว วินาทีที่ไม้ค้ำล้มลง กระด้งก็จะคว่ำลงมาครอบพอดี นกน้อยที่เห็นแก่กิน ก็จะถูกครอบติดอยู่ข้างในกระด้ง ตอนเด็กๆ โจวอันเคยเล่นแบบนี้กับเพื่อนๆ ขอแค่ดึงเชือกได้เร็วพอ โดยทั่วไปก็ไม่มีพลาดหรอก

"วันนี้หิมะตก ช่างเหมาะเจาะกับการดักนกพอดี สวรรค์เป็นใจชัดๆ!" โจวอันวางกับดักไปพลาง ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีไปพลาง การใช้กระด้งดักนก จะยิ่งได้ผลดีเยี่ยมในวันหิมะตก หิมะสีขาวโพลนปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแห่ง นกพวกนี้จะหาอาหารกินได้ยากลำบากมาก ในเวลาแบบนี้ ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ พอพวกมันเห็นธัญพืชหอมๆ เชื่อเถอะว่าไม่มีนกตัวไหนต้านทานความเย้ายวนนี้ไหวหรอก! กับดักนี้ทำง่ายมาก โจวอันใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็ทำเสร็จแล้ว เชือกที่ใช้ก็ยาวมาก ท้ายที่สุดแล้วถ้ามีคนยืนอยู่ใกล้ๆ พวกมันก็คงไม่กล้าเข้ามากินหรอก โจวอันถือปลายเชือกอีกด้านไว้ในมือ ไปแอบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ แล้วก็เริ่มเฝ้ารอ

"ฮี่ๆ! มาแล้วๆ!" โจวอันรอได้แค่แป๊บเดียว ก็มีไก่ซู่จีหลายตัว ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้กับดักของเขา ใต้กระด้งมีข้าวสาลีกำใหญ่วางอยู่ ธัญพืชคือของโปรดของไก่ซู่จี ความเย้ายวนของมันจึงมหาศาลมาก ไก่ซู่จีตัวหนึ่งหันซ้ายหันขวามองลาดเลา พอเห็นว่ารอบๆ ไม่มีอันตรายอะไร ก็เดินเข้าไปใต้กระด้งแล้วเริ่มจิกกินอาหาร โจวอันยังไม่รีบร้อนดึงเชือก แต่เลือกที่จะรอต่อไป ตามมาติดๆ ด้วยไก่ซู่จีอีกสามตัว ที่เดินตามเข้าไปใต้กระด้ง ในจังหวะที่พวกมันกำลังก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเมามัน โจวอันก็กะจังหวะเหมาะเจาะ ออกแรงกระตุกเชือกทันที

"ปึบ!" กระด้งใบใหญ่คว่ำกระแทกพื้นเสียงดังปึบ ไก่ซู่จีทั้งสี่ตัวถูกครอบอยู่ข้างในทั้งหมด ไม่มีตัวไหนหนีรอดไปได้เลย "ฮี่ๆๆ! ไป เฮยเป้า พวกเราไปล้วงพวกมันออกมาจากกระด้งกัน!" ใช้เวลาแค่แป๊บเดียว ไก่ซู่จีทั้งสี่ตัวก็ตกถึงมือแล้ว หลังจากจับไก่ซู่จีโยนเข้ามิติ โจวอันก็จัดแจงวางกับดักให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม วิธีนี้มันเวิร์กจริงๆ ผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว โจวอันก็ดักจับมาได้ตั้งหลายสิบตัวแล้ว

"ฟู่~ อากาศชักจะหนาวแล้วแฮะ ดูท่าจะต้องเอาเสื้อผ้าหนาๆ ออกมาใส่ซะแล้ว!" พูดจบ โจวอันก็ล้วงเอาเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกออกมาจากในมิติ หมาจิ้งจอกสิบกว่าตัวที่ยิงได้จากร่องหินผาเมื่อคราวก่อน ถูกเอามาตัดเป็นเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกตัวนี้จนหมดเลย เสื้อโค้ตที่ทำจากหนังหมาจิ้งจอกแดงแสนสวยตัวนี้ มันช่างงดงามไร้ที่ติจริงๆ พอโจวอันสวมมันเข้าไป ร่างกายก็อบอุ่นขึ้นมาทันที ต่อให้ไปนั่งแหมะอยู่บนกองหิมะก็ไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด เสื้อตัวนี้มันดีจริงๆ โจวอันยังอยากจะตัดให้พวกน้องๆ อีกคนละตัวด้วย รอให้เสี่ยวป๋ายโตกว่านี้อีกหน่อย โจวอันจะพามันไปที่ร่องหินผาอีกรอบ พอมีหมาล่าเนื้อ การล่าหมาจิ้งจอกก็จะง่ายขึ้นเยอะ โดโกอาร์เจนติโนวิ่งไล่กวดหมาจิ้งจอก เรื่องแค่นี้สบายมากราวกับปอกกล้วยเข้าปาก!