บทที่ 117 แม่หมูตัวนี้จะออกลูกดกเกินไปแล้ว!

เฮยเป้าวิ่งไล่ตามกวางโรไปติดๆ เพียงชั่วพริบตาเดียว ทั้งกวางโรและแมวก็หายวับไปจากสายตา โจวอันวิ่งสับแหลกตามไปติดๆ แต่ด้วยความเร็วของเขา แค่ฝุ่นตลบตามหลังพวกมันก็ยังมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ โจวอันวิ่งตามไปจนเหนื่อยหอบแฮ่กๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เห็นเฮยเป้าวิ่งกลับมาซะอย่างนั้น

"เฮยเป้า ทำไมไม่ตามไปแล้วล่ะ? คลาดกันแล้วเหรอ?" สีหน้าของเฮยเป้าดูหงอยๆ ลงไป เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก [เจ้านาย ฉันไม่ได้คลาดกันหรอก แต่เห็นเจ้านายวิ่งตามไม่ทันสักที ฉันก็เลยเลิกตามแล้ว...]

ด้วยความเร็วของเฮยเป้า การที่กวางโรจะสลัดมันหลุดนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก เฮยเป้าทั้งวิ่งไล่กวดทั้งกระโดดซ้ายขวาเพื่อก่อกวนกวางโร แต่ถึงอย่างนั้น โจวอันก็ยังวิ่งตามความเร็วของพวกมันสองตัวไม่ทันอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วคนมีแค่สองขา จะไปวิ่งสู้สัตว์สี่ขาได้ยังไง ถึงแม้ความเร็วของเฮยเป้าจะตามทัน แต่การจะสยบกวางโรที่โตเต็มวัยสักตัว สำหรับมันแล้วถือเป็นเรื่องที่ยากมาก เฮยเป้าต้องประสานงานร่วมกับโจวอัน มันรับหน้าที่ถ่วงเวลากวางโรเอาไว้ ส่วนโจวอันรับหน้าที่ยิงสังหาร น่าเสียดายที่กวางโรวันนี้วิ่งเร็วเกินไป โจวอันตามไม่ทัน ก็เลยทำได้แค่ล้มเลิกความตั้งใจ

เมื่อต้องปล่อยกวางโรตัวนี้ไปอย่างช่วยไม่ได้ ท่าทางของเฮยเป้าก็ดูหงอยเหงาลงไปถนัดตา เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก โจวอันนั่งยองๆ ลงลูบหัวของมัน แล้วพูดปลอบใจ "เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก! หนีไปได้ก็ช่างมันเถอะ เดี๋ยวเราค่อยไปล่าตัวอื่นเอาก็ได้!"

ปล่อยให้กวางโรตัวเบ้อเริ่มหนีรอดไปได้ โจวอันเองก็รู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่ได้โทษเฮยเป้า และไม่ได้โทษตัวเองด้วย สัตว์กินพืชเพื่อเอาชีวิตรอด เวลากระโดดวิ่งหนีนั้นเร็วไม่ใช่เล่นเลย ในสถานการณ์แบบนี้ ยังไงก็ต้องมีหมาล่าเนื้อสักตัวถึงจะเอาอยู่ หมาล่าเนื้อจะวิ่งไล่กวดตามไปโดยตรง พอไล่ทันก็จะกัดหมับเข้าให้ ถ้ากัดโดนจุดตายก็สามารถปลิดชีพได้ในคำเดียว ไม่ต้องรอให้โจวอันเข้าไปช่วยเลย หมาล่าเนื้อสามารถจัดการของพรรค์นี้อย่างกวางโรได้ด้วยตัวเอง