บทที่ 118 พวกเราไปดูพวกลูกหมูกันเถอะ!

โจวอันนั่งยองๆ เอามือเท้าคางอยู่หลังต้นไม้ รู้สึกกลุ้มใจสุดๆ "เฮ้อ ทำยังไงถึงจะเอาหมูป่าเป็นๆ เข้าไปไว้ในมิติได้ล่ะเนี่ย..."

โจวอันครุ่นคิดอยู่นาน จู่ๆ ในหัวก็เกิดความคิดบรรเจิดขึ้นมา เขานึกขึ้นได้ว่าในอีกหลายสิบปีให้หลัง มักจะมีสัตว์ป่าบางชนิดลงจากเขา มาปรากฏตัวในพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ โจวอันยังจำข่าวที่เคยดูในตอนนั้นได้อย่างเลือนราง มีเสือดาวตัวหนึ่งโผล่เข้ามาในตัวเมืองอย่างกะทันหัน แถมยังเดินทอดน่องอยู่บนถนน คนเดินถนนพอเห็นฉากนี้ก็ตกใจกลัวกันแทบแย่ รีบโทรแจ้งคุณตำรวจทันที หลังจากคุณตำรวจมาถึง แน่นอนว่าคงไม่ใช้มือเปล่าพุ่งเข้าไปจับโดยตรงแน่ๆ ท้ายที่สุดแล้วไอ้เจ้านี่มันก็เป็นเสือดาว มีสัญชาตญาณดุร้ายและพร้อมจู่โจม ดังนั้นจึงงัดเอาปืนยาสลบออกมา พอเสือดาวถูกยิงยาสลบ ก็ล้มพับกองเป็นโคลนเละๆ ถึงตอนนี้ก็สามารถลงมือได้อย่างง่ายดาย แล้วส่งมันกลับคืนสู่ป่าลึก

โจวอันฉีกยิ้มกว้าง ในใจรู้สึกดีใจสุดๆ "ใช่แล้ว! เวลาแบบนี้ก็ต้องใช้ปืนยาสลบสิ! เกือบจะนึกเรื่องนี้ไม่ออกซะแล้ว!"

หลังจากโจวอันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ก็เริ่มตรวจสอบกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมาย อุปกรณ์ยาสลบในกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายมีอยู่สองชนิด ชนิดหนึ่งคือท่อเป่ายาสลบ ส่วนอีกชนิดคือปืนยาสลบแบบของแท้แน่นอน "ท่อเป่ายาสลบนี่ราคาค่อนข้างถูกแฮะ ขนาดราคาแพงขึ้นเป็นสองเท่าแล้วก็ยังแค่สองพันคะแนนเอง!"

ของอย่างท่อเป่ายาสลบ โจวอันเคยเห็นมาก่อน วิธีทำไอ้เจ้านี่มันง่ายมาก แค่ใช้ท่อตรงๆ เส้นหนึ่ง อย่างเช่นท่อสเตนเลสก็ใช้ได้ดีแล้ว จากนั้นก็เอาเข็มฉีดยาที่บรรจุยาสลบใส่เข้าไปในท่อเป่า สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเป่าเข็มฉีดยาออกมาจากปลายอีกด้าน ให้เข็มฉีดยาพุ่งไปปักเป้าหมายก็เป็นอันเสร็จสิ้น