บทที่ 124 นี่มันตัวใหญ่ยักษ์ชัดๆ!

โจวอันเฝ้ารออยู่บนต้นไม้ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดก็ได้ต้อนรับเหยื่อรายแรกของคืนนี้

“โอ้โห หมูป่าตัวเบ้อเริ่มเลย! ฮี่ๆ เจ้านี่แหละของดี!”

มีหมูป่าตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้บริเวณน้ำพุร้อน มันเป็นหมูตัวผู้ที่ปากมีเขี้ยวโง้งงอกออกมา หมูป่าตัวนี้เดินมาหยุดที่ริมน้ำพุร้อน มันสอดส่ายสายตาระแวดระวังไปรอบๆ อย่างถี่ถ้วน ก่อนจะก้มหัวลงเริ่มดื่มน้ำ ในขณะที่มันกำลังดื่มน้ำ โจวอันก็ได้ยกหน้าไม้ขึ้นเล็งเป้าไว้เรียบร้อยแล้ว

การล่าสัตว์ในคืนนี้ ไม่ว่าจะมีเหยื่อโผล่มามากแค่ไหน โจวอันก็จะใช้เพียงหน้าไม้เท่านั้น หากใช้ปืนล่าสัตว์ เสียงของมันจะดังสนั่นหวั่นไหวจนทำให้สัตว์ป่าในรัศมีรอบๆ ตกใจหนีหายไปหมด ถ้าเป็นแบบนั้น คืนนี้เขาคงยิงได้แค่ครั้งเดียว แล้วหลังจากนั้นก็จะไม่มีเหยื่อหน้าไหนกล้าเฉียดเข้ามาใกล้บริเวณนี้อีกเลย

ถึงแม้หน้าไม้จะต้องคอยเปลี่ยนลูกดอกและทำความเร็วในการยิงได้ช้ากว่า หากเหยื่อมากันเป็นฝูง เขาอาจจะยิงได้แค่ไม่กี่ตัวและปล่อยให้บางส่วนหนีรอดไปได้ แต่มันก็มีข้อดีตรงที่เสียงเงียบกริบ ไม่ส่งผลกระทบต่อการซุ่มล่าในลำดับถัดไปมากนัก