บทที่ 123 คืนนี้ตัวซวยรายแรกจะเป็นใครกันนะ?

ชาวตงเป่ยยุคแรกเริ่มจำนวนมากล้วนเป็นชาวแมนจู ชาวแมนจูนับถือศาสนาชามัน และมักจะยกย่องสัตว์ตัวเล็กๆ บางชนิดให้เป็นเซียน ตัวอย่างเช่นที่พบบ่อยที่สุดคือเพียงพอนเหลือง ซึ่งถูกเรียกว่า ท่านเซียนหวง รวมทั้งหมดมี 5 เซียน ประกอบไปด้วย เพียงพอนเหลือง, สุนัขจิ้งจอก, เม่น, งู และหนู เจ้าเม่นที่โจวอันจับได้ในวันนี้ ก็คือหนึ่งในห้าเซียนที่ถูกเรียกว่า ท่านเซียนไป๋นั่นเอง

โจวอันหัวเราะหึๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดเหล่านั้นเลย "ยุคนี้ขนาดคนยังอดตายกันตั้งเยอะ ใครบ้างไม่โหยหาเนื้อสักคำ? จะเซียนหรือไม่เซียน ใครจะสนล่ะ!" คำพูดของโจวอันนั้นเป็นความจริงแท้แน่นอน ในยุคที่ขาดแคลนพัสดุและชีวิตยากจนข้นแค้นขนาดนี้ ใครจะไปมัวสนเรื่องพวกนั้นได้? ท่านเซียนไป๋อะไรกัน นี่มันคือเนื้อที่จะช่วยให้อิ่มท้องต่างหาก ในช่วงสามปีแห่งความอดอยาก ต่อให้เป็นท่านเซียนหวงก็โดนจับกินเรียบไม่มีเหลือ!

อย่างไรก็ตาม เพียงพอนเหลืองนั้นมีคนกินค่อนข้างน้อย เพราะขนาดตัวของมันเล็กมาก พอถลกหนังควักเครื่องในออกก็แทบไม่เหลือเนื้ออะไรแล้ว แถมเนื้อของเพียงพอนเหลืองยังไม่อร่อย และมีกลิ่นเหม็นสาบแรงมาก แต่เม่นนั้นต่างออกไป นอกจากรสชาติจะหอมมันแล้ว ยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมากอีกด้วย ในบางพื้นที่ทางตอนใต้ นอกจากจะไม่ถือสาเรื่องพวกนี้แล้ว ยังชื่นชอบการกินเม่นเป็นชีวิตจิตใจ ชาวใต้บางคนมองว่าเม่นเป็นยาบำรุงชั้นยอด ถึงขั้นตั้งกับดักเพื่อจับพวกมันโดยเฉพาะ บางแห่งเพราะมีการไล่ล่าอย่างหนัก จนเม่นแทบจะสูญพันธุ์เลยทีเดียว

"เฮยเป้า แถวนี้ยังมีเจ้าเม่นแคระอีกไหม? ฉันอยากจับกลับไปเยอะๆ หน่อย" แม้เนื้อในมิติจะมีไม่น้อย แต่เนื้อเม่นนี้ถือเป็นของหายากจริงๆ เนื้อเม่นมีสารอาหารหลายชนิด มีสรรพคุณช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรง ในทางแพทย์แผนจีน เนื้อเม่นยังช่วยบำรุงพลังปราณและเลือด ซึ่งส่งผลดีต่อตับและไตอย่างมาก ของป่าที่บำรุงร่างกายได้ดีขนาดนี้ เหมาะที่สุดที่จะเอาไปบำรุงร่างกายให้พวกน้องๆ

เฮยเป้าชูหางตั้งเด่ เห็นได้ชัดว่ามันดีใจมาก [มีสิเจ้านาย! แถวใกล้ๆ น้ำพุร้อนนี่มีรูเม่นเพียบเลย!] "ดี งั้นแกนำทางไปเลย เดี๋ยวฉันขุดเอง!"