บทที่ 122 โอ้โห! เจ้าเม่นแคระนี่ตัวใหญ่ใช้ได้เลยแฮะ!

หลังจากแช่น้ำพุร้อนไปได้ห้าหกนาที ผิวหนังตามร่างกายก็เริ่มเปื่อยได้ที่ โจวอันใช้มือถูไปที่หน้าอกเบาๆ ขี้ไคลสีดำปนดินก็หลุดออกมาเป็นปื้นใหญ่ "บ้าเอ๊ย ตัวฉันมันสกปรกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

โจวอันแช่น้ำไปพลาง ใช้มือถูตัวอย่างบ้าคลั่งไปพลาง ถูตั้งแต่ลำคอไล่ลงไปจนถึงง่ามนิ้วเท้า ขี้ไคลที่ถูออกมาได้กะดูแล้วคงปั้นเป็นลูกบอลได้ลูกนึงเลยล่ะ ตั้งแต่ที่อากาศเริ่มหนาวลง โจวอันก็แทบไม่ได้อาบน้ำเลย ถ้าจะอาบจริงๆ ก็แค่ต้มน้ำร้อนมาเช็ดตัวลวกๆ ก็ถือว่าเสร็จพิธี มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะการอาบน้ำที่บ้านในสภาพอากาศแบบนี้มันหนาวเข้ากระดูกเลยล่ะ ในหมู่บ้านยุคสมัยนี้ จะไปมีห้องอาบน้ำเฉพาะกิจได้ยังไง อย่าว่าแต่โคมไฟทำความร้อนหรือพัดลมร้อนเลย แค่ที่บังลมดีๆ ยังหายาก

ในหมู่บ้านยุคหกศูนย์ การอาบน้ำมันช่างแร้นแค้นสุดๆ ต้องต้มน้ำร้อนหนึ่งกา หิ้วถังน้ำเย็นอีกหนึ่งถัง เข้าไปในห้องว่างสักห้อง ฝักบัวน่ะไม่มีหรอก ทำได้แค่ใช้ขันตักน้ำราดตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าเป็นหน้าร้อนอาบแบบนี้ก็พอไหว แต่ถ้าหน้าหนาวล่ะก็มีสิทธิ์เป็นหวัดแดกได้ง่ายๆ ดังนั้นพออากาศหนาวลง ความถี่ในการอาบน้ำของโจวอันจึงน้อยลงมาก ยิ่งพวกน้องสาวคนเล็กและน้องชายคนเล็กก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เด็กพวกนี้มอมแมมจนแทบจะกลายเป็นลูกลิงตัวน้อยๆ โจวอันก็ไม่กล้าจับพวกแกอาบน้ำเหมือนกัน ยอมให้พวกแกตัวสกปรกยังดีกว่าปล่อยให้พวกแกอาบน้ำจนเป็นหวัด

เด็กตัวเล็กๆ เป็นหวัดได้ง่ายมาก และในยุคสมัยนี้ไข้หวัดถือเป็นโรคร้ายแรง ถ้าจัดการไม่ดี เกิดไข้สูงขึ้นมาอาจจะทำให้สมองพิการได้เลยทีเดียว หลังจากถูขี้ไคลออกจนหมด โจวอันก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ร่างกายเบาหวิวเหมือนน้ำหนักลดไปสักสองชั่งได้ "โอ้โห! การได้อาบน้ำร้อนดีๆ สักมื้อนี่มันสบายจริงๆ! ความรู้สึกนี้มันโครตฟินเลย!"

โจวอันแช่น้ำพุร้อนไปพลาง ในหัวก็ครุ่นคิดเรื่องต่างๆ ไปพลาง ในแถบตงเป่ย ตั้งแต่เริ่มเข้าหน้าหนาวไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิที่อากาศเริ่มอุ่นขึ้น มันกินเวลาตั้งหลายเดือนเลยนะ ถ้าไม่ให้น้องๆ อาบน้ำเลยตลอดครึ่งปี มันก็ดูจะซกมกเกินไปหน่อย! ยังไงก็ต้องอาบน้ำบ้าง การรักษาความสะอาดมันส่งผลดีต่อร่างกาย