บทที่ 128 ข้างหลังมีคนคอยตามพวกเราอยู่ตลอดเลย!

โจวอันออกแรงดันคนที่อยู่ข้างหน้าให้ถอยหลังไปหน่อย แล้วพูดเสียงดังว่า "ทุกคนอย่าเบียดกันครับ วันนี้เนื้อหมูป่ามีพอมือแน่นอน! บ้านผมอยู่แถวนี้เอง ที่บ้านยังมีเหลืออีกเยอะ เดี๋ยวขายพวกนี้หมด ผมจะกลับไปเอาที่บ้านมาเพิ่มอีก!"

พอได้ยินโจวอันพูดแบบนี้ ทุกคนก็เบาใจลง และไม่รีบร้อนเบียดเสียดกันเหมือนตอนแรก เนื้อในตะกร้าสะพายหลังหนึ่งใบกับในกระสอบอีกหนึ่งใบ รวมแล้วมีเนื้อล้วนๆ ประมาณสองร้อยกว่าชั่ง ขายไปได้ไม่เท่าไหร่ ปรากฏว่าเนื้อเกลี้ยงแผ่เลยครับ เนื้อพวกนี้ขายได้เงินมาประมาณสามร้อยเจ็ดสิบหยวน โจวอันถือว่าพึงพอใจมาก อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เงินค่าจักรยานก็มาอยู่ในมือแล้ว

หลังจากขายเนื้อชุดนี้หมด โจวอันก็สุ่มหาทางออกที่ใกล้ที่สุดเพื่อเดินออกจากซอยชุนเฉียว คนที่ยังซื้อเนื้อไม่ได้ยังคงปักหลักรออยู่ที่เดิม หวังว่าโจวอันจะรีบกลับมาไวๆ โจวอันเดินออกจากซอยแล้วมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆ เขาเดินไปจนถึงที่ที่ลับตาคนและไม่มีคนพลุกพล่าน ถึงได้หยุดฝีเท้าลง จากนั้นก็นำเนื้อที่จัดการเสร็จแล้วออกมาจากมิติอีกจำนวนไม่น้อย คราวนี้เขาหิ้วเนื้อหมูป่ามาอีกสอง hundred กว่าชั่ง เพื่อกลับเข้าสู่ตลาดมืดอีกครั้ง

กลุ่มคนที่ยืนรออยู่ที่เดิม พอเห็นโจวอันกลับมา ต่างก็มีสีหน้าดีใจกันยกใหญ่ "ฮี่ๆ น้องชายคนนี้กลับมาแล้ว ได้ซื้อเนื้อกันแล้วโว้ย!" "ฉันนึกว่าเขาจะหลอกพวกเราซะอีก พ่อหนุ่มคนนี้ที่บ้านคงมีเส้นสายไม่เบา ถึงหาเนื้อมาได้เยอะขนาดนี้!"

เนื้อสองร้อยกว่าชั่งชุดนี้ ผ่านไปครู่เดียวก็ขายจนหมดเกลี้ยงอีกครั้ง มันช่วยไม่ได้จริงๆ ในตลาดมืดแห่งนี้มีคนเอาเนื้อมาขายน้อยมาก นานๆ จะเจอสักทีเป็นเรื่องยาก ขอแค่ได้เจอ ทุกคนต่างก็อยากจะซื้อตุนไว้เยอะๆ ทั้งนั้น แถมหมูป่าที่โจวอันล่ามาได้ คุณภาพเนื้อยังดีเยี่ยมสุดๆ หลายคนรู้สึกว่าถ้าไม่ซื้อคราวนี้ถือว่าขาดทุนย่อยยับ เลยอยากจะซื้อไปตุนไว้ที่บ้านเพื่อค่อยๆ กิน