บทที่ 130 ใคร?! ใครแม่งเป็นคนทำวะ?!

บนภูเขาลูกนี้ทั้งมืดและรกร้าง ลมหนาวพัดผ่านให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกเหมือนมีไอเย็นจากปรโลกโชยมา มุมปากของโจวอันยกยิ้มขึ้น เขาใช้จิตสื่อสารตอบกลับไปว่า

"ที่นี่แหละคือป่าช้า ฉันเชิญพวกมันมาเที่ยวเล่นสักหน่อย!"

โจวอันถูกคนทั้งสามนี้สะกดรอยตามมาตลอด และพวกมันก็ตามติดแจชนิดไม่ให้คลาดสายตา โดยเฉพาะตอนที่เดินผ่านซอกซอย พวกมันแทบจะอยากสิงหลังโจวอันอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าจะตามไม่ทัน ในเมื่อพวกมันตามติดขนาดนี้ โจวอันก็ไม่สะดวกที่จะแอบมุดเข้ามิติ เขาเลยใช้แผนที่จิตสำนึกค้นหาพื้นที่ป่าช้าแถวนี้ดู แล้วก็พบว่าข้างๆ ตำบลนี้มีภูเขารกร้างอยู่ลูกหนึ่ง บนเขาลูกนั้นนอกจากหลุมศพที่พูนดินขึ้นมาแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่นเลย ที่นี่รกร้างมาตลอดทั้งปี จะมีคนเยอะหน่อยก็แค่ช่วงเชงเม้งเท่านั้น

ในเมื่อคนพวกนี้ใจคอโหดเหี้ยม โจวอันก็ต้องให้พวกมันได้ลิ้มรสผลของการมีใจคิดชั่วดูบ้าง โจวอันสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว เข้าสู่ใจกลางดงหลุมศพขนาดใหญ่ บริเวณนี้เต็มไปด้วยเนินหลุมศพที่สูงต่ำสลับกันไป และยังมีป้ายวิญญาณตั้งตระหง่านอยู่มากมาย

"บ้าเอ๊ย! ไอ้เด็กนั่นมันมุดเข้าไปในดงป่าช้าทำไมวะ?”