บทที่ 134 มาดูสิว่าบ้านใหม่สร้างไปถึงไหนแล้ว!

รู้อย่างนี้ว่าวันนี้จะซื้อไข่ เมื่อวานเขาก็น่าจะหาคูปองไข่ไก่จากตลาดมืดในตำบลต้าสือมาสักหน่อย เมื่อวานมัวแต่ยุ่งกับการขายเนื้อ เลยนึกเรื่องหาคูปองไม่ออก ของอย่างคูปองไข่ไก่นี่ เทียบกับคูปองเหล้าเหมาไถแล้ว ถือว่าหาได้ง่ายกว่ากันเยอะ คูปองไข่ไก่ไม่ได้ล้ำค่าขนาดนั้น พนักงานในเมืองก็พอจะมีอยู่ในมือกันบ้าง สำหรับกลุ่มคนเปราะบางอย่างผู้ป่วยหรือหญิงสตรีมีครรภ์ ก็ยังมีการแจกคูปองไข่ไก่พิเศษให้ฟรีๆ อีกด้วย บางคนก็จะเก็บสะสมเอาไว้ แล้วเอาไปขายในตลาดมืด ดังนั้นคูปองไข่ไก่นี้ จึงค่อนข้างหาซื้อได้ง่ายในตลาดมืด

โจวอันคิดว่าวันหลังคงต้องไปตลาดมืดอีกสักรอบ เพื่อหาคูปองสารพัดชนิดกลับมาให้เยอะหน่อย ไม่อย่างนั้นเวลาไปซื้อของในสหกรณ์การเกษตร ก็มักจะทำอะไรไม่ค่อยสะดวกเอาเสียเลย โจวอันซื้อของจิปาถะอีกนิดหน่อย จากนั้นก็เริ่มทยอยขนของออกไปข้างนอก หลังจากขนของไปไว้ในที่ที่ไม่มีคน เขาก็รีบเก็บของพวกนั้นเข้าไปในมิติ พอเก็บของเสร็จเรียบร้อย เขาก็เริ่มออกเดินทางกลับบ้าน ตอนนี้ไม่มีจักรยาน ทำได้แค่เดินสับเท้าไปเรื่อยๆ บนถนนมีหิมะทับถมอยู่ ก็เลยเดินได้ค่อนข้างช้า เขาเดินอยู่ประมาณสามสี่ชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงบ้าน

โจวอันเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูรั้วลานบ้าน เสี่ยวป๋ายก็พุ่งพรวดออกมา เสี่ยวป๋ายวิ่งวนคลอเคลียถูไถอยู่ตรงขาของเขา ท่าทางที่แสนจะกระตือรือร้นนั้น ทำเอาในใจของโจวอันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

"พี่ใหญ่! ในที่สุดพี่ก็กลับมาสักที ผมคิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว!"

น้องชายคนเล็กสุดโจวรุ่ยวิ่งฉิวเข้ามา กอดหมับเข้าที่ขาของพี่ใหญ่