บทที่ 135 มีไข่ไก่หลูติงให้กินแบบไม่มีวันหมดแล้ว!

พอคิดถึงเรื่องไข่มีเชื้อทีไร โจวอันก็ต้องขมวดคิ้วแน่นทุกที ในยุคสมัยนี้ไข่ไก่ไม่ใช่ของที่หาไม่ได้เลย แต่ไข่ไก่ที่สามารถนำมาฟักเป็นตัวได้นี่สิ ถึงจะหายากของจริง แถมตอนนี้ยังเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว การจะหาไข่ฟักก็ยิ่งยากขึ้นไปอีกขั้น ของอย่างไข่ฟักจำเป็นต้องเก็บรักษาอย่างถูกวิธี อุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุดในการเก็บรักษาคือ 10 ถึง 15 องศาเซลเซียส หากอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์องศาเมื่อไหร่ ไข่อาจจะถูกความเย็นกัดจนเสียหายได้ ตัวอ่อนในไข่ฟักหากถูกแช่แข็งจนพังไปแล้ว ก็จะไม่สามารถนำมาฟักได้อีก ในสถานการณ์ปัจจุบัน นอกเสียจากว่าโจวอันจะได้เป็นพนักงานในฟาร์มปศุสัตว์ คอยจ้องเวลาแม่ไก่ออกไข่ฟักออกมา แล้วรีบเก็บเข้ามิติไว้ทันที ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางได้ไข่ฟักมาครอบครองแน่ๆ

"เฮ้อ! ดูท่าคงต้องพึ่งพากล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายซะแล้ว แพงหน่อยก็ยอมล่ะวะ!" ในกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายของโจวอันนั้น มีข้าวของเครื่องใช้มากมายก่ายกอง มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการ แต่จนถึงตอนนี้ โจวอันเพิ่งจะเรียกใช้งานกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายไปแค่สามครั้งเท่านั้น ครั้งแรกคือตอนที่ซื้อแพะนมตัวนั้น ราคาเดิมในระบบคือ 5,999 คะแนน แต่พอกลายเป็นกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมาย ราคาเบิ้ลขึ้นเป็นหนึ่งหมื่นสองพันคะแนน หลังจากนั้นก็ซื้อเลื่อยยนต์กับปืนยาสลบอีกสองอย่าง ในร้านค้าระบบ มีพวกข้าวสาร แป้ง ธัญพืช และน้ำมันขายครบทุกอย่าง แต่โจวอันไม่เคยซื้อเลยสักครั้ง เขายอมเลือกที่จะเดินฝ่าความลำบากไปซื้อที่สหกรณ์การเกษตรที่อยู่ห่างออกไปเป็นสิบๆ กิโลเมตร ไม่ใช่ว่าเขาโง่หรอกนะ แต่เป็นเพราะกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายนี่มันหน้าเลือดเกินไปต่างหาก

ก่อนหน้านี้ตอนที่บ้านโจวอันทำหมูเค็ม พวกเขาใช้เกลือไปเยอะมาก จนเกลือที่บ้านเริ่มจะร่อยหรอ ดังนั้นโจวอันจึงตั้งใจจะซื้อเกลือจากกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายสักหน่อย ราคาเกลือไม่ได้แพงเลย ชั่งละแค่สองคะแนนเท่านั้น ต่อให้ราคาจะเบิ้ลขึ้นไปเพราะเป็นกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมาย ชั่งละสี่คะแนนก็ยังฟังดูถูกแสนถูกอยู่ดี แต่ทว่าการจะเปิดกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายได้ มันมีขั้นต่ำอยู่ ซึ่งก็คือ 2,000 คะแนน ของที่ราคาไม่ถึง 2,000 คะแนน ก็จะถูกเก็บขั้นต่ำที่ 2,000 คะแนนเหมือนกัน ตอนแรกโจวอันตั้งใจจะจ่าย 2,000 คะแนน แล้วกดซื้อเกลือออกมารวดเดียว 500 ชั่ง เพื่อเอามาตุนไว้กินนานๆ ผลปรากฏว่าระบบไม่ยอมให้ทำแบบนั้น จ่าย 2,000 คะแนนไป แต่กลับได้เกลือมาแค่ชั่งเดียว ของที่เปิดได้จากกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายล้วนเป็นของชิ้นเดียวทั้งนั้น อย่างพวกข้าวสาร แป้ง ธัญพืช หรือน้ำมันที่ต้องชั่งน้ำหนักขาย ก็จะเปิดออกมาได้แค่ชั่งเดียว ถ้าอยากซื้อเก้าอี้ จ่าย 2,000 คะแนนก็ซื้อได้แค่ตัวเดียว

ตอนนั้นโจวอันถูกกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายสูบเลือดสูบเนื้อจนพูดไม่ออกไปเลย ดูท่าทางไอ้เจ้านี่จะเหมาะสำหรับซื้อของแพงๆ เท่านั้น พวกของกินของใช้ในชีวิตประจำวันราคาถูกๆ ไม่เหมาะที่จะซื้อบนนี้หรอก ด้วยเหตุนี้ โจวอันจึงต้องพยายามหาคูปองธัญญาหาร เพื่อไปซื้อข้าวที่สหกรณ์การเกษตร ไม่อย่างนั้น โจวอันจะไปยอมลำบากขนาดนั้นทำไม ก็แค่เปิดกล่องสุ่มรัวๆ ไปจนกว่าจะเบื่อก็จบเรื่อง!

ดังนั้นพอเขาคิดจะซื้อไข่ไก่ ในตอนแรกจึงไม่ได้นึกถึงกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายเลย การซื้อของราคาถูกจากกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายนั้นไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย ปกติเขาจึงไม่ค่อยเอาออกมาใช้ แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ การจะหาซื้อไข่ฟักที่ฟักเป็นตัวได้นั้น มันช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน ทำได้แค่พึ่งพากล่องสุ่มของระบบแล้วล่ะ แพงหน่อยก็ต้องยอม!