บทที่ 137 เยี่ยมไปเลย! ในมิติมีที่ดินแล้ว!

ในชาติที่แล้วจนกระทั่งสิ้นใจ พวกน้องๆ ก็ไม่เคยได้ดูโทรทัศน์เลยสักครั้ง ท้ายที่สุดแล้วในยุคหกศูนย์ โทรทัศน์ถือเป็นของหายากและล้ำค่ามาก ในปี 1963 ถึงแม้จะมีโทรทัศน์แล้ว แต่ก็เป็นเพียงโทรทัศน์ขาวดำ ไม่มีโทรทัศน์สี ในตอนนี้ภายในประเทศยังไม่สามารถผลิตโทรทัศน์สีได้ มีเพียงโทรทัศน์สีนำเข้าเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นโทรทัศน์ขาวดำ ราคาก็ไม่ได้ถูกเลย โทรทัศน์ขาวดำยี่ห้อเป่ยจิงรุ่น 820 ถึงแม้จะมีขนาดหน้าจอเพียง 14 นิ้ว แต่กลับมีราคาขายพุ่งสูงถึงสี่ร้อยกว่าหยวน! ส่วนโทรทัศน์สีนำเข้ายิ่งไม่ต้องพูดถึงราคานั้นแพงหูฉี่ โทรทัศน์สีเครื่องเล็กขนาด 12 นิ้วเพียงหนึ่งเครื่อง ก็สามารถตั้งราคาขายได้ถึงหลายพันหยวน

เงินหลายพันหยวนในยุคหกศูนย์นี้ กับเงินหลายพันหยวนในอีกหลายสิบปีให้หลังนั้น แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โทรทัศน์ในยุคสมัยนี้แพงจนเกินกว่าจะจินตนาการได้ มีเพียงคนกลุ่มน้อยนิดเท่านั้นที่จะมีโอกาสได้ครอบครองมัน ในหมู่บ้านชนบทอย่างหมู่บ้านตระกูลโจว ไม่มีแม้แต่โทรทัศน์ขาวดำสักเครื่องเดียว ต่อให้ตัดใจยอมควักเงินซื้อ แต่การครอบคลุมของสัญญาณโทรทัศน์ในยุคนี้ยังมีน้อยมาก ในชนบทแทบจะไม่สามารถรับสัญญาณได้เลย อีกทั้งการจ่ายไฟฟ้าในปัจจุบันก็ยังไม่ดีนัก ในชนบทส่วนใหญ่แทบจะไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง

โทรทัศน์ในมิติของโจวอันเครื่องนี้ ไม่เพียงแต่เป็นโทรทัศน์สีเท่านั้น แต่ยังมีขนาดใหญ่ถึง 75 นิ้วเลยทีเดียว การได้ซุกตัวอยู่บนโซฟานุ่มๆ แล้วดูโทรทัศน์ไปพลาง มันช่างสุขสบายเสียจริง! ของสิ่งนี้คงมีแค่โจวอันที่สามารถแอบเพลิดเพลินกับมันได้เป็นครั้งคราว ส่วนพวกน้องๆ ในตอนนี้ยังคงไม่มีโอกาส ท้ายที่สุดแล้ว โทรทัศน์สีจอใหญ่แบบนี้ ไม่ใช่ของที่อยู่ในยุคสมัยนี้เลยแม้แต่น้อย หากมีใครมาเห็นเข้า คงกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่!

หลังจากตรวจสอบมิติที่พักอาศัยเสร็จ โจวอันก็ตระหนักได้ในทันทีว่าภายในมิติของเขานั้น มีพื้นที่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน เขามาปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่บริเวณนี้ มองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"ที่ดิน?! ดินดำนี่นา! ในมิติก็สามารถปลูกผักทำไร่ได้แล้วงั้นเหรอ?!"