บทที่ 146 ป้าว่านี่เป็นบุพเพสันนิวาสที่ดีเชียวล่ะ!

โจวอันรู้ดีอยู่แก่ใจ พวกเขาเพียงแค่หมายตาฝีมือการล่าสัตว์ของพี่ต้าลี่ก็เท่านั้น พอแต่งงานเข้ามาก็จะได้คอยควบคุมพี่ต้าลี่ ให้พี่ต้าลี่ทำงานงกๆ เป็นวัวเป็นม้า หาเงินส่งกลับไปให้ที่บ้านของเธออย่างไม่หยุดหย่อน ถึงเวลานั้นคนในครอบครัวของเธอก็จะได้เกาะพี่ต้าลี่สูบเลือดสูบเนื้อ แถมยังจะได้กินเนื้อสัตว์กันอยู่บ่อยๆ สรุปแล้ว มันก็คือการลงทุนที่คุ้มค่าสุดๆ

พอโจวต้าลี่ได้ยินมาถึงตรงนี้ เขาก็ยังคงไม่ค่อยเต็มใจนัก "แม่ ช่างมันเถอะครับ! ผมกับน้องเอ้อร์ยาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันเลย แถมยังไม่เคยคุยกันเกินไม่กี่ประโยคด้วยซ้ำ"

คุณป้ากุ้ยเห็นได้ชัดว่าปักใจเลือกสะใภ้คนนี้ไปแล้ว จึงพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี "ความรู้สึกน่ะมันค่อยๆ ปลูกฝังกันได้นะ เอ้อร์ยาเป็นเด็กดี ป้าว่านี่เป็นบุพเพสันนิวาสที่ดีเชียวล่ะ!"

โจวอันได้ยินคำพูดเหล่านี้ ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง นี่มันไม่ใช่บุพเพสันนิวาสที่ดีอะไรเลย แต่เป็นการผลักครอบครัวของพี่ต้าลี่ให้กลับไปตกลงในกองไฟอีกครั้งต่างหาก แต่เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี การจะไปเกลี้ยกล่อมคุณป้ากุ้ยตอนนี้ คงไม่ได้ผลอะไรแล้ว ท้ายที่สุดแล้วคุณป้ากุ้ยก็ไม่รู้ธาตุแท้ของเฉิงเอ้อร์ยา คิดแค่ว่าเป็นเด็กสาวแสนดีที่ไม่หวังเงินทอง หากโจวอันออกโรงขัดขวางตรงๆ รังแต่จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวต้องบาดหมางกันเสียเปล่า เรื่องนี้จะใจร้อนไม่ได้ ต้องค่อยๆ คิดหาวิธีไป

ดังนั้นโจวอันจึงกลืนคำพูดเหล่านั้นลงท้องไป ทำเพียงแค่เชิญชวนให้พวกเขามากินเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ในวันพรุ่งนี้ หลังจากบอกลาคุณป้ากุ้ย โจวอันก็กลับมาถึงบ้าน และเริ่มเตรียมงานสำหรับงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ในวันพรุ่งนี้