บทที่ 145 กลับตัวกลับใจจริงๆ งั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอก!

การสร้างบ้านในชนบทถือเป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นหลังจากสร้างบ้านหลังใหม่เสร็จ ก็จะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ งานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่มีจุดประสงค์เพื่อเป็นการขอบคุณและกระชับความสัมพันธ์ โดยหลักๆ แล้วจะเชิญชวนญาติสนิทมิตรสหาย และบรรดาช่างที่เคยมาช่วยงาน เดิมทีโจวอันไม่ได้อยากให้ยุ่งยากขนาดนี้ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ ท้ายที่สุดแล้วก็ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้าน การผูกมิตรกับชาวบ้านเอาไว้ย่อมไม่เสียหาย

แน่นอนว่าไม่ได้เชิญทุกคน เพราะคนในหมู่บ้านมีเยอะมาก ลานบ้านก็คงนั่งกันไม่พอ โจวอันตั้งใจจะเชิญพวกปัญญาชนหญิงมาทั้งหมด เพราะปกติพวกเธอก็คอยดูแลครอบครัวของเขาอยู่บ่อยๆ นอกจากนี้ครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านก็ขาดไม่ได้ การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับหัวหน้าหมู่บ้านถือเป็นเรื่องสำคัญมาก ส่วนโจวต้าลี่กับคุณลุงกุ้ยและคุณป้ากุ้ยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ท้ายที่สุดแล้วความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวก็ดีเยี่ยมขนาดนี้

หลังจากกำชับเรื่องราวในบ้านกับพวกน้องๆ เรียบร้อยแล้ว โจวอันก็ออกเดินทาง อันดับแรกเขาบังเอิญเจอพี่หลัวอี้ระหว่างทาง จึงฝากให้เธอไปชวนปัญญาชนหญิงคนอื่นๆ ให้มาร่วมงานเลี้ยงในเที่ยงวันพรุ่งนี้ จากนั้นก็วิ่งไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบอกกล่าวเรื่องนี้ให้เขาทราบ ต่อมาโจวอันก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของโจวต้าลี่ เพื่อเตรียมจะบอกกล่าวกับเขาสักหน่อย

ช่วงนี้โจวอันแทบจะไม่ค่อยได้เจอพี่ต้าลี่เลยจริงๆ โจวอันมัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องบ้านหลังใหม่ ส่วนพี่ต้าลี่ก็วิ่งวุ่นไปมาระหว่างหมู่บ้านกับในตัวตำบล คุณป้ากุ้ยไปรักษาขาที่สถานีอนามัยในตัวตำบล ดูเหมือนเพิ่งจะกลับมาที่หมู่บ้านเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง นอกจากการไปดูแลคุณป้ากุ้ยที่สถานีอนามัยแล้ว เวลาที่เหลือพี่ต้าลี่ก็มักจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์

ช่วงที่ผ่านมาเขาล่าของดีมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ปีใหม่นี้คงไม่ต้องกังวลเรื่องเนื้อกินแล้วล่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาล่ากวางโรบนเขามาได้ถึงสองตัว แล้วลากลงเขามาด้วยมือทั้งสองข้าง ชาวบ้านหลายคนเห็นเข้า ก็พากันอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว แล้วก็เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเหมือนที่โจวอันเคยเจอ โจวต้าลี่ถูกกลุ่มชาวบ้านรุมล้อม เพื่อหวังจะขอส่วนแบ่งสักเล็กน้อย