บทที่ 153 ชื่อเสียงของเฉิงเอ้อร์ยาป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!

โจวอันผ่านโลกมาหลายสิบปี ย่อมสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติบนใบหน้าของพี่ต้าลี่ได้อย่างรวดเร็ว มุมปากของโจวอันยกยิ้มขึ้น ดูท่าทางสองคนนี้อาจจะมีลุ้น วันข้างหน้าต้องคอยสร้างโอกาสให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆ ไม่แน่ว่าอาจจะสานต่อบุพเพสันนิวาสนี้ได้สำเร็จจริงๆ ถึงแม้ฐานะทางครอบครัวของหลิวเสี่ยวเป้ยกับโจวต้าลี่จะแตกต่างกันจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว ถ้าเป็นผู้หญิงแบบเฉินเหยาที่มาจากเมืองหลวง แถมที่บ้านยังมีเส้นสาย โจวต้าลี่ย่อมไม่มีทางเอื้อมถึง

โจวอันเคยไปสืบเรื่องนี้จากหวังเยว่เยว่มาแล้ว ความจริงแล้วหลิวเสี่ยวเป้ยก็มาจากครอบครัวธรรมดาทั่วไป หลิวเสี่ยวเป้ยเป็นคนตงเป่ยเหมือนกัน แต่ไม่ใช่คนจี๋หลินโดยกำเนิด เป็นหญิงสาวที่มาจากเมืองต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง พ่อเป็นกรรมกรธรรมดา ส่วนแม่อยู่บ้านเลี้ยงลูก ตอนนี้พี่ต้าลี่ก็มีฝีมือล่าสัตว์เป็นของตัวเองแล้ว วันข้างหน้าถ้าหาเงินได้ ย่อมไม่ถือว่าไม่คู่ควรกับพี่เสี่ยวเป้ยหรอก

โจวอันมองซ้ายมองขวาในลานบ้าน ก่อนจะหันไปถามพี่ต้าลี่ที่อยู่ข้างๆ ว่า

"พี่ต้าลี่ ทำไมไม่เห็นเสี่ยวเยว่เลยล่ะ?"

โจวต้าลี่ชี้ไปทางห้องครัว แล้วตอบว่า