บทที่ 154 ไม่ให้สินสอดงั้นเหรอ? แล้วฉันจะยกลูกสาวให้ทำไม!

ตอนนี้หนทางที่อยู่ตรงหน้าเฉิงเอ้อร์ยามีเพียงทางเดียวเท่านั้น นั่นก็คือแต่งงานกับโจวหู่ ในชนบทยุคหกศูนย์นี้ ชื่อเสียงของผู้หญิงถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง ผู้หญิงที่ชื่อเสียงด่างพร้อยแบบนี้ หากคิดจะหาการแต่งงานที่ดี คงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว สำหรับเฉิงเอ้อร์ยา นี่ถือเป็นการทำร้ายเธออย่างไม่ต้องสงสัย แต่โจวอันก็ไม่เสียใจเลยที่ทำแบบนี้ ท้ายที่สุดแล้วธาตุแท้ของเฉิงเอ้อร์ยาก็เป็นแบบนี้ ในชาติที่แล้วหลังจากเธอแต่งงานไปก็สวมเขาให้โจวซุ่น ลูกที่เกิดมาก็เป็นลูกชู้ทั้งนั้น ก็เพียงพอที่จะอธิบายได้ว่าผู้หญิงคนนี้มีสันดานมักมากในกาม การทำแบบนี้จึงไม่ถือว่าเป็นการใส่ร้ายเธอเลย ผู้หญิงอย่างเธอนี่แหละ ที่สมควรจะแต่งเข้าบ้านของโจวหู่ คนเลวสองคนจับคู่กันเอง จะได้ไม่ต้องไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น ถือว่าได้ทำบุญกุศลครั้งใหญ่เลยทีเดียว!

ก่อนกลับ โจวอันได้กำชับกับโจวเยว่อย่างจริงจังว่า "เสี่ยวเยว่ เรื่องนี้ไม่ว่าใครจะมาถาม เธอต้องปากแข็งปฏิเสธให้ถึงที่สุด เข้าใจไหม?"

คนที่เป็นคนส่งสารให้เฉิงเอ้อร์ยากับโจวหู่ก็คือโจวเยว่ ตอนที่โจวเยว่ไปส่งสารให้พวกเขา ล้วนอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนแอบไปหาทั้งสิ้น หากเฉิงเอ้อร์ยามากัดไม่ปล่อย ขอแค่โจวเยว่ไม่ยอมรับก็พอแล้ว ท้ายที่สุดแล้วยุคนี้ก็ไม่มีกล้องวงจรปิด ใครจะมาเป็นพยานให้เธอได้ล่ะ? โจวเยว่พยักหน้ารับอย่างจริงจัง สีหน้าดูหนักแน่นเป็นพิเศษ

"พี่โจวอันวางใจได้เลยจ้ะ ต่อให้ตีฉันจนตาย ฉันก็ไม่ยอมรับหรอก!"

พอเห็นสีหน้าของแม่หนูน้อยคนนี้ โจวอันก็ยิ้มออกมา