บทที่ 155 ดี ดี ดี! งั้นก็ไม่ต้องแต่งงานกันแล้ว!

หวังชุ่ยเฟินได้ยินคำพูดนี้แล้วก็รู้สึกโมโหขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในทันที

"ซุนจวน หล่อนลองออกไปสืบดูสิ ว่าข้างนอกเขาพูดถึงลูกสาวหล่อนยังไงบ้าง! กลางดึกกลางดื่นวิ่งออกไปกับผู้ชาย ชื่อเสียงป่นปี้หมดแล้ว! นอกจากเสี่ยวหู่บ้านฉัน วันข้างหน้ายังมีใครอยากจะแต่งกับลูกสาวหล่อนอีก? ฉันว่าเรื่องสินสอดนี่ก็ยกเว้นไปเถอะ แค่จัดงานเลี้ยงสักมื้อก็พอแล้ว!"

ซุนจวนถูกคำพูดนี้ยั่วโมโหจนตัวสั่นเทิ้ม ชี้นิ้วด่าหวังชุ่ยเฟินกลับไป

"หนอยแน่ นังหวังชุ่ยเฟินสมควรตาย จะเอาเปรียบกันให้ตายไปข้างเลยใช่ไหม? ดี ดี ดี! งั้นก็ไม่ต้องแต่งงานกันแล้ว!"

ซุนจวนพูดไปพลาง ก็ใช้มือกระชากคอเสื้อด้านหลังของเฉิงเอ้อร์ยาไปพลาง ลากเฉิงเอ้อร์ยาออกไปข้างนอก ราวกับลากสุนัขที่ตายแล้ว ลากไปก็ตะโกนเสียงดังลั่นไปพลาง