บทที่ 156 เจ้าสาวออกมาแล้ว! รีบไปดูกันเร็ว!

น้องเจ็ดโจวรุ่ยรู้ว่าวันนี้จะได้ไปกินเลี้ยงงานแต่ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่เคยหุบลงเลย ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเด็ก ย่อมชอบบรรยากาศที่คึกคักครึกครื้น จึงเฝ้ารอคอยงานเลี้ยงในชนบทแบบนี้เป็นอย่างมาก เดิมทีโจวอันตั้งใจจะไปคนเดียว โดยไม่พาพวกน้องๆ ไปด้วย ท้ายที่สุดแล้วด้วยนิสัยตระหนี่ถี่เหนียวของหวังชุ่ยเฟิน ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ได้เลยว่า อาหารในงานเลี้ยงจะต้องแย่มากแน่ๆ แต่น้องเจ็ดกลับงอแงจะไปด้วยให้ได้ เขาจึงตัดสินใจพาแกไปด้วยเสียเลย

"มา ใส่เสื้อผ้าให้หนาหน่อยแล้วก็พันผ้าพันคอด้วย เดี๋ยวจะหนาวจนเป็นหวัดเอาได้!"

โจวอันหยิบเสื้อกันหนาวตัวหนามาใส่ให้น้องเจ็ด แถมยังพันผ้าพันคอให้ด้วย ผ้าพันคอผืนนี้ทำขึ้นเองจากหนังกระต่ายป่า ถึงแม้สีจะดูหม่นๆ เทาๆ แต่ก็มีขนปุกปุยเยอะมาก พันแล้วอุ่นสบายสุดๆ ไปเลย! โจวอันจูงมือน้อยๆ อันอ่อนนุ่มของน้องชาย เดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของหวังชุ่ยเฟิน

"ว้าว! พี่ใหญ่ดูสิ! สระน้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว!"

น้องเจ็ดโจวรุ่ยชี้ไปยังสระน้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก ดวงตาเป็นประกายวาววับ โจวอันมองไปยังสระน้ำแห่งนั้น นี่คือสระน้ำขนาดใหญ่ในหมู่บ้าน ซึ่งเมื่อก่อนเคยใช้เป็นสถานที่เลี้ยงเป็ดและห่าน ตอนนี้พอเข้าสู่ฤดูหนาว สระน้ำก็เงียบสงบ แต่กลับดูงดงามจนน่าทึ่ง ริมสระน้ำเต็มไปด้วยหิมะที่ทับถมกัน ส่วนน้ำในสระก็กลายเป็นน้ำแข็งที่แข็งแกร่ง มองดูแล้วเหมือนกับแผ่นกระจกบานยักษ์ โจวอันมองดูสระน้ำแห่งนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกอยากเล่นสนุกขึ้นมา