บทที่ 157 อยากมีจักรยานสักคันเหลือเกิน!

ต้องเป็นเพราะความตระหนี่ถี่เหนียวของหวังชุ่ยเฟินแน่ๆ คนคนนั้นแทบจะหักเงินหนึ่งเฟินออกเป็นสองซีกเพื่อใช้จ่าย ตอนนี้เฉิงเอ้อร์ยาแต่งงานเข้าบ้านไปแล้ว ถือเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ตายตัว แล้วจะยอมเสียเงินพวกนี้ไปเปล่าๆ ได้ยังไง? หวังชุ่ยเฟินได้ยินคำถามของชาวบ้าน ก็รีบหัวเราะกลบเกลื่อนให้ผ่านๆ ไป

"การแต่งงานมันก็แค่พิธีการเท่านั้นแหละ จะใส่เสื้อผ้าอะไรก็เหมือนกัน ขอแค่เด็กสองคนใช้ชีวิตด้วยกันอย่างดีในวันข้างหน้าก็พอแล้ว!"

ต่อมาโจวอันก็เป็นพยานในการกราบไหว้ฟ้าดินของโจวหู่และเฉิงเอ้อร์ยา งานแต่งงานในยุคหกศูนย์นั้น จำเป็นต้องคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อกราบฟ้าดินและกราบไหว้พ่อแม่ ถึงแม้จะมีพิธีการ แต่โจวอันกลับรู้สึกว่างานแต่งในวันนี้ดูอนาถาเกินไป ทั้งสองคนก็แค่คุกเข่าลงบนพื้น โขกศีรษะง่ายๆ ไม่กี่ครั้งก็เป็นอันเสร็จพิธี ในชาติที่แล้ว โจวอันเคยไปร่วมงานมงคลของบ้านอื่นมาบ้าง ครอบครัวที่ค่อนข้างพิถีพิถันหน่อย จะจ้างคนมาเป็นพิธีกรดำเนินพิธีแต่งงานโดยเฉพาะ พิธีกรพวกนี้ฝีปากยอดเยี่ยมมาก จะกล่าวคำอวยพรยาวเหยียดเป็นชุด ซึ่งล้วนแต่เป็นคำมงคลทั้งสิ้น บางครอบครัวที่เป็นเจ้าภาพยังจ้างช่างดนตรีอาวุโสมาเป่าสั่วหน่าตีฆ้องเพื่อเพิ่มความครึกครื้นด้วย แต่ในงานแต่งของเฉิงเอ้อร์ยากลับไม่มีสิ่งเหล่านี้เลย ทำให้ดูจืดชืดไปสักหน่อย

งานแต่งงานที่จัดขึ้นอย่างลวกๆ เช่นนี้ อธิบายได้เพียงว่าหวังชุ่ยเฟินไม่ได้ให้ความสำคัญกับลูกสะใภ้คนนี้เลยแม้แต่น้อย เฉิงเอ้อร์ยาแต่งเข้าบ้านหวังชุ่ยเฟินไปแล้ว กะดูแล้ววันข้างหน้าคงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแน่ ในชาติที่แล้วโจวหู่แต่งงานกับสะใภ้ที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง คนทั้งบ้านก็แทบจะกลั่นแกล้งรังแกเธอจนตาย สะใภ้ในชาติที่แล้วต้องทนทุกข์ทรมานในบ้านของเธอมากมายราวกับเป็นวัวเป็นม้า แต่ทว่าผู้หญิงอย่างเฉิงเอ้อร์ยาก็ไม่ใช่คนยอมคนเหมือนกัน ถือว่ามีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวอยู่บ้าง ในชาติที่แล้วหลังจากเธอแต่งงานกับโจวซุ่น ก็รังแกแม่สามีจนไม่เหลือชิ้นดี โจวอันอดสงสัยไม่ได้ว่า สองตัวตึงมาเจอกันแบบนี้ สุดท้ายแล้วใครจะเป็นฝ่ายชนะกันแน่? ฮี่ๆ! ก็ปล่อยให้พวกเธอสู้กันเองในบ้านไปเถอะ!

"เดี๋ยวเตรียมตัวเริ่มงานเลี้ยงแล้ว ทุกคนรีบหาที่นั่งกันเถอะ!"