บทที่ 158 อาหารจัดเลี้ยงนี่มันจะห่วยเกินไปแล้ว!

พอได้ยินเสียงผู้ชายคนนี้บ่น ชาวบ้านรอบๆ ก็พากันผสมโรงด้วย

"หวังชุ่ยเฟิน หล่อนจะงกเกินไปแล้วนะ! งานนี้ฉันใส่ซองไปตั้งแปดเหมาเชียวนะ! แปดเหมานี่ซื้อเนื้อหมูได้ตั้งหนึ่งชั่งเลยนะ! ดูสิ บนโต๊ะนี่ไม่มีเนื้อสัตว์สักชิ้นเลย!"

"นั่นสิ! อาหารจัดเลี้ยงของหล่อนนี่มันจะห่วยเกินไปแล้ว! อุตส่าห์จัดงานแต่งทั้งที หล่อนดันเอาหมั่นโถวแป้งข้าวโพดกับผักป่าเน่าๆ พวกนี้มาตบตาพวกเราเหรอ?"

จะไปโทษว่าชาวบ้านบ่นก็ไม่ได้ อาหารในงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสวันนี้มันห่วยแตกเกินไปจริงๆ ตอนที่เพิ่งเริ่มงานเลี้ยง ก็มีหมั่นโถวแป้งข้าวโพดถูกยกมาเสิร์ฟหนึ่งจาน หมั่นโถวแป้งข้าวโพดนี้ทำจากธัญพืชหยาบ ดูดำๆ เหลืองๆ ถึงแม้ฐานะของคนในหมู่บ้านจะยากจน แต่ในงานเลี้ยงใหญ่โตแบบนี้ โดยทั่วไปก็จะใช้หมั่นโถวแป้งสาลีมาต้อนรับแขก นอกจากหมั่นโถวแป้งข้าวโพดแล้ว กวาดสายตามองไปบนโต๊ะก็เห็นแต่ผักสีเขียวเต็มไปหมด แถมผักพวกนี้ยังไม่ใช่ผักสด ไม่ใช่ผักกาดขาวที่หมู่บ้านแจก แต่เป็นผักป่า

ในช่วงเดือนสิบสองที่หนาวเหน็บเช่นนี้ บนเขาไม่มีผักป่าหลงเหลืออยู่แล้ว ผักป่าพวกนี้คือผักที่เก็บมาตั้งแต่ช่วงฤดูใบไม้ผลิ แล้วนำไปตากแห้งเก็บเอาไว้ หลังจากเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิในเดือนเมษายนบนเทือกเขาฉางไป๋ ผักป่าบนเขานั้นเรียกได้ว่ามีเยอะมากจริงๆ! ผักป่าบนเขาไม่เพียงแต่มีจำนวนมาก แต่ยังมีหลากหลายสายพันธุ์อีกด้วย มีทั้งผักผัวผัวติง ผักจี้ไช่ ผักสุ่ยฉินไช่ ผักหนิวกว่างเหมา ผักหลิ่วเฮา ผักโหวถุย และผักชื่อเนิ่นหยา เป็นต้น... โดยเฉพาะผักชื่อเนิ่นหยาบนเทือกเขาฉางไป๋ รสชาตินั้นมันยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ ใครที่เคยกินต่างก็รู้ดี!