บทที่ 170 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่! เลี้ยงฉลองกับปัญญาชนหญิง!

ช่วงเวลาหลังจากนั้น โจวอันก็รับหน้าที่เป็นคนหาตำแหน่ง โจวต้าเจี้ยนถูกปล่อยทิ้งไว้ไม่สนใจ ท้ายที่สุดแล้วตำแหน่งที่เขาหามาก็ไม่มีใครเชื่อใจ และไม่มีใครอยากจะทำงานตามคำสั่งของเขาอีกแล้ว ในใจของโจวต้าเจี้ยนนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สีหน้าดูไม่ได้สุดๆ เมื่อเรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้ เขาก็ทำได้เพียงถือสิ่วแล้วลงมือทำงานร่วมกับทุกคน โจวอันเห็นเขามีสีหน้าเขียวคล้ำและก้มหน้าก้มตาทำงาน ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เดิมทีก็เป็นเพราะเขาไม่มีฝีมือแต่กลับทำตัวหยิ่งยโส พอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็โทษใครไม่ได้

หลังจากโจวอันช่วยพวกเขาหาตำแหน่งเสร็จ พอคิดจะลงมือช่วยเจาะน้ำแข็งด้วย พวกเขากลับไม่ยอมเสียอย่างนั้น

"น้องเสี่ยวอัน นายรีบไปพักเถอะ อย่าทำตัวเองให้เหนื่อยเลย!"

"ใช่แล้ว! นายแค่หาตำแหน่งดีๆ ให้พวกเราก็พอแล้ว งานพวกนี้นายไม่ต้องมาลงแรงหรอก!"

ในเมื่อชาวบ้านพูดแบบนี้ โจวอันก็ยินดีที่จะอยู่อย่างสบายๆ แต่ตอนที่ดึงตาข่าย โจวอันก็มักจะเข้าไปช่วยออกแรงดึงนิดๆ หน่อยๆ เสมอ ภายนอกดูเหมือนแค่เข้าไปช่วยดึง แต่ความจริงแล้วแอบเก็บปลาบางส่วนเข้าไปไว้ในมิติ ปลาหลีฮื้อที่ไม่ชอบกิน โจวอันก็ทิ้งเอาไว้ทั้งหมด ส่วนปลาหายากราคาแพงและรสชาติอร่อย โจวอันก็เก็บกวาดไปจนเกลี้ยง แค่แอบดึงออกไปนิดหน่อยจากทุกตาข่าย พอสะสมรวมกันก็ถือว่าไม่น้อยเลย ด้วยวิธีการเช่นนี้ โจวอันจึงมีปลาตุนอยู่ในมิติถึงสองสามร้อยชั่งแล้ว