บทที่ 171 อาศัยอยู่ริมทะเลกินอาหารทะเล? ชีวิตดุจเทพเซียน!

หลิวเสี่ยวเป้ยพยักหน้า หยิบเนื้อปลามาเริ่มสับบนเขียง โจวอันยืนอยู่ข้างๆ เธอ ทั้งสองคนต่างง่วนอยู่กับงานในมือไปพลางก็พูดคุยกันไปพลาง

"พูดตามตรง ฉันยังไม่เคยกินลูกชิ้นปลาที่ทำจากปลาช่อนเลยนะ แถวบ้านเกิดฉัน ใช้ปลาอินทรีทำลูกชิ้นปลากันทั้งนั้น!"

พอได้ยินคำพูดนี้ของพี่เสี่ยวเป้ย โจวอันก็เกิดความสนใจขึ้นมา ในชาติที่แล้ว โจวอันเคยเห็นปลาอินทรีมาก่อน แต่ก็เป็นช่วงหลังจากยุคปีสองพันไปแล้ว นี่เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง เหมาะสำหรับนำมาทำลูกชิ้นปลาเป็นอย่างมาก เนื้อของปลาอินทรีทั้งนุ่มฟูและเนียนละเอียด พอเอามาทำเป็นลูกชิ้นปลา รสชาติก็จะทั้งเด้งสู้ฟันและหวานอร่อยมาก ในยุคหกศูนย์นี้ ไม่มีการขนส่งแบบควบคุมความเย็น ดังนั้นอาหารทะเลสดๆ จึงมีแค่ผู้คนที่อยู่ริมทะเลเท่านั้นที่จะได้กิน ไม่มีทางขนส่งไปที่อื่นได้เลย เทือกเขาฉางไป๋ตั้งอยู่ในแผ่นดินตอนในไม่ได้อยู่ติดทะเล ดังนั้นคนแถวเทือกเขาฉางไป๋หลายคน อาจจะตลอดทั้งชีวิตไม่เคยได้ลิ้มลองเลยว่ารสชาติของอาหารทะเลเป็นอย่างไร

"พี่เสี่ยวเป้ย แถวบ้านเกิดพี่มีปลาอินทรีด้วย บ้านพี่อยู่ติดทะเลเหรอครับ?"

หลิวเสี่ยวเป้ยพยักหน้ายิ้มๆ แววตาดูอ่อนโยนราวกับกำลังรำลึกถึงความหลังบางอย่าง