บทที่ 172 ในมิติเพาะเลี้ยงกลับมีสระน้ำเพิ่มขึ้นมา!

ดังนั้นไข่ไก่หลูติงพวกนี้จึงถูกตุนไว้ในมิติทั้งหมด ตอนนี้ก็สะสมได้ไม่น้อยแล้ว วันนี้ทำลูกชิ้นปลา ก็พอดีได้เอามาใช้ประโยชน์ นำไข่ไก่หลูติงที่ตีจนเข้ากันแล้วใส่ลงไปในเนื้อปลาสำหรับทำลูกชิ้นแล้วคนให้เข้ากัน ลูกชิ้นปลาที่ทำออกมาด้วยวิธีนี้ เนื้อสัมผัสจะยิ่งนุ่มเด้งสู้ฟัน แถมหลังจากต้มสุกแล้ว รสชาติของไข่ไก่ก็จะถูกรสชาติของเนื้อปลากลบจนหมด ทุกคนตอนที่กินก็จะรู้สึกแค่ว่าลูกชิ้นปลานี้หอมเป็นพิเศษ แต่จะกินไม่ออกเลยว่าข้างในมีรสชาติของไข่ไก่อยู่ด้วย

หลังจากเตรียมวัตถุดิบทุกอย่างเสร็จสรรพ ก็เริ่มตั้งหม้อไฟกินกันในห้องโถง น้ำซุปที่ใช้ทำหม้อไฟ เป็นน้ำซุปที่เคี่ยวมาจากกระดูกหมูและกระดูกปลา พอต้มจนเดือด กลิ่นหอมก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ข้างเตาไฟ ช่างคึกคักครึกครื้นเสียนี่กระไร! ถึงแม้จะหนวกหูไปสักหน่อย แต่โจวอันกลับชอบบรรยากาศแบบนี้เอามากๆ ในชาติที่แล้วหลังจากพวกน้องๆ จากไปหมด ในบ้านดินดิบอันซอมซ่อ ก็เหลือเพียงเขาแค่คนเดียว ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างที่ไม่มีที่สิ้นสุดนั้น มันแทบจะทำให้คนเป็นบ้าได้เลย!

"มา เนื้อปลาแผ่นนี้ต้องเอาไปแกว่งในหม้อน้ำซุป แกว่งสักสิบวินาทีก็พอแล้ว!"

โจวอันคีบเนื้อปลาแผ่นหนึ่งขึ้นมา แล้วจุ่มลงไปในหม้อเพื่อสาธิตให้พวกเธอรับชม

"แกว่งแค่สิบวินาทีเองเหรอ? มันจะสุกไหมเนี่ย? กินแล้วจะท้องเสียหรือเปล่า?"