บทที่ 173 ตงชิง! นี่มันของดีเลยนะเนี่ย!

โจวอันดีใจแทบแย่ ต่อไปนี้ในมิติของเขาไม่เพียงแต่จะเลี้ยงสัตว์บกได้ แต่ยังเลี้ยงปลาได้แล้ว! ไว้พรุ่งนี้ตอนไปหาปลาฤดูหนาว ปลาที่จับได้ก็ไม่ต้องเอาไปใส่ไว้ในมิติเก็บของแล้ว แต่เอามาใส่ไว้ในสระน้ำของมิติเพาะเลี้ยงแทน

ในช่วงหลายวันต่อมา โจวอันออกแต่เช้ากลับมืดทุกวันเพื่อไปหาปลาฤดูหนาวร่วมกับชาวบ้าน ยุ่งวุ่นวายอยู่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ ผลผลิตปลาที่ได้ก็น่าประทับใจมากทีเดียว ปลาพวกนี้พอแจกจ่ายลงไป ชาวบ้านทุกคนก็จะได้ฉลองปีใหม่กันอย่างพุงกางแล้ว การเก็บเกี่ยวจากการหาปลาฤดูหนาวครั้งนี้ มากกว่าปีที่แล้วถึงสามเท่าตัว แถมยังใช้เวลาน้อยกว่าด้วย ความจริงชาวบ้านอยากจะให้โจวอันทำต่ออีกสักพัก ท้ายที่สุดแล้วใครจะไปรังเกียจว่ามีปลาเยอะเกินไปกันล่ะ?

แต่โจวอันไม่ได้ตอบตกลง เขาปฏิเสธไปตรงๆ เดิมทีเขาเข้าร่วมกิจกรรมหาปลาฤดูหนาวก็เพื่อสัมผัสประสบการณ์และเปิดหูเปิดตาเท่านั้น วุ่นวายมาหนึ่งสัปดาห์ก็ถือว่าได้สัมผัสจนครบถ้วนแล้ว แถมเขายังเก็บเกี่ยวปลามาได้ไม่น้อยเลย สระน้ำในมิติเพาะเลี้ยงน่ะเต็มไปตั้งนานแล้ว ที่เหลือจึงต้องจำใจใส่ไว้ในมิติเก็บของแทน ปลาในมิติพวกนี้ มากพอที่จะให้คนในบ้านกินไปได้อีกนานแสนนาน

สาเหตุที่โจวอันปฏิเสธ อีกประเด็นหนึ่งก็คือเขาอยากจะกลับไปยังหุบเขาหินลั่วสือเพื่อล่าสัตว์อีกครั้ง เรื่องนี้เขาคิดไว้นานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ทั้งเรื่องสร้างบ้านและเรื่องจิปาถะอื่นๆ ทำให้ต้องผัดวันประกันพรุ่งมาตลอด ตอนนี้เริ่มว่างเว้นจากงานแล้ว โจวอันจึงตัดสินใจจะไปที่หุบเขาหินลั่วสืออีกสักรอบ ครั้งก่อนที่เขาไปหุบเขาหินลั่วสือ เขาไปกับพี่ต้าลี่ คราวนั้นอยู่ได้สั้นเกินไป แค่สามสี่วันเท่านั้น แถมยังไม่มีสุนัขล่าเนื้อคอยช่วย ถึงแม้ผลตอบแทนจะถือว่าใช้ได้ แต่เขาก็ยังไม่พอใจนัก

โจวอันรู้สึกว่าในหุบเขาหินลั่วสือแห่งนั้น จะต้องมีของดีซ่อนอยู่อีกเพียบแน่นอน หุบเขาหินลั่วสือคือขุมทรัพย์ที่แท้จริง เพียงแต่เขายังสำรวจได้ไม่ทั่วถึงเท่านั้นเอง! ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะไปที่นั่นอีกครั้ง เพื่อดูว่าจะมีอะไรที่ยอดเยี่ยมกว่าเดิมให้เก็บเกี่ยวไหม ก่อนหน้านี้เขารับปากพี่เฉินเหยาไว้ว่าจะหาของป่ามาให้เยอะหน่อย เพื่อที่จะส่งไปให้คุณพ่อของเธอ ดังนั้นทริปหุบเขาหินลั่วสือครั้งนี้ จึงเป็นไฟลต์บังคับที่ต้องไปให้ได้!