บทที่ 174 ว้าว! กบป่า! กบป่าเต็มไปหมดเลย!

สิ่งที่งอกออกมาบนกิ่งไม้เป็นกลุ่มก้อนสีเขียวเหล่านั้นเรียกว่า ตงชิง กิ่งไม้สั้นๆ สีเขียวเหล่านี้ ไม่ใช่ยอดอ่อนที่แตกออกมาจากต้นไม้เก่า แต่มันคือพืชกาฝากชนิดหนึ่ง ตงชิงมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า หูจี้เซิง ซึ่งจัดเป็นกาฝากประเภทหนึ่ง หลายคนเคยเห็นแต่สัตว์กาฝาก แต่กลับไม่เคยเห็นพืชกาฝากจริงๆ

เมล็ดของต้นตงชิงนี้ หลังจากถูกนกตัวเล็กกลืนลงท้องไปแล้วจะไม่สามารถย่อยได้ จึงถูกขับถ่ายออกมาพร้อมกับมูลนก หากมูลนี้ไปตกอยู่บนต้นไม้อื่น ตงชิงก็จะเข้าไปอาศัยเป็นกาฝากบนต้นไม้ต้นนั้น และคอยดูดซึมสารอาหารจากต้นไม้ใหญ่ อย่างเช่นต้นผลไม้บางชนิด เช่น ต้นแอปเปิลหรือต้นสาลี่ มักจะเกิดตงชิงได้ง่าย รวมไปถึงไม้ยืนต้นอย่างต้นสนหรือต้นป็อปลาร์ ก็มักจะมีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง สำหรับต้นไม้เหล่านี้แล้ว ตงชิงคือตัวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะมันจะคอยแย่งชิงสารอาหาร แถมยังส่งผลกระทบต่อการสังเคราะห์แสงอีกด้วย

แต่สำหรับมนุษย์เรา ตงชิงกลับเป็นของดีเชียวล่ะ! สมุนไพรจีนอย่างตงชิงนี้สามารถช่วยถอนพิษร้อน บำรุงตับและไต ใช้รักษาแผลลวกและแผลเปื่อยได้ และยังมีสรรพคุณที่น่ามหัศจรรย์อีกอย่างหนึ่ง นั่นคือการรักษาโรคหิมะกัดหรือตุ่มหิมะที่มือ ในพื้นที่ตงเบ่ยแห่งนี้ อุณหภูมิหนาวเหน็บสุดขั้ว ดังนั้นที่มือจึงเกิดตุ่มหิมะได้ง่ายมาก ในชาติที่แล้ว น้องๆ ของโจวอันต่างก็เป็นกันทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น ทั้งมือและเท้าต่างก็เต็มไปด้วยตุ่มหิมะ รสชาติของการเป็นตุ่มหิมะนั้นมันทรมานมากจริงๆ มือเล็กๆ บวมเป่งเหมือนหัวแครอท แถมยังมีอาการคันยิบๆ เป็นพักๆ

ในชาตินี้โจวอันสร้างบ้านหลังใหม่เสร็จแล้ว ภายในบ้านอบอุ่นมาก ดังนั้นสถานการณ์เรื่องตุ่มหิมะจึงดีขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ทว่าบนมือของน้องรองโจวฝู ก็ยังคงมีตุ่มหิมะขึ้นอยู่หลายจุด เด็กคนนี้รู้ความเกินไป งานล้างจานล้างผ้าล้วนแย่งไปทำหมด ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องสัมผัสน้ำเย็น จึงทำให้มือเป็นตุ่มหิมะ ส่วนมือของโจวอันนั้นไม่มีตุ่มหิมะ แต่กลับไปขึ้นที่เท้าแทน ช่วงก่อนหน้านี้ที่ไปหาปลาฤดูหนาวบนผิวน้ำแข็ง ฝ่าเท้ามักจะรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่ตลอด ช่วงนั้นเองที่ตุ่มหิมะขึ้นมาหลายจุด โจวอันเคยได้ยินมาว่า การใช้ตงชิงมาต้มน้ำ แล้วเอาบริเวณที่เป็นตุ่มหิมะลงไปแช่ จะช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตเฉพาะจุดได้ ซึ่งจะทำให้ตุ่มหิมะค่อยๆ หายไป

"เสี่ยวป๋าย อย่าเพิ่งเดินไปข้างหน้า หยุดก่อน ฉันจะขึ้นต้นไม้ไปเอาของหน่อย!"