บทที่ 177 เสือดาวตัวนี้มันจะตัวใหญ่เกินไปแล้ว!

โจวอันวุ่นวายอยู่แบบนี้ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง เขาตั้งใจว่าจะจัดการอีกเพียงไม่กี่ตัว แล้วจะให้เสี่ยวป๋ายพักผ่อนเสียที ถึงแม้จะยังไม่บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ เพราะเพิ่งจะได้จิ้งจอกมาเพียงยี่สิบกว่าตัว แต่โจวอันรู้สึกสงสารและเป็นห่วงเสี่ยวป๋าย ไม่อยากให้มันเหนื่อยจนร่างกายทรุดโทรมเกินไป พรุ่งนี้ค่อยมาลุยต่อก็ยังได้

จิ้งจอกตัวถัดมาพุ่งออกจากรัง แต่ทางออกของรังนี้อยู่ห่างจากเสี่ยวป๋ายค่อนข้างมาก ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะไล่ตามให้ทัน จิ้งจอกตัวนี้ค่อนข้างฉลาดและเจ้าเล่ห์ มันวิ่งเร็วเป็นกรดพุ่งตรงเข้าไปในป่าลึกทันที เสี่ยวป๋ายเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า วิ่งไล่ตามมันเข้าไปในป่าด้วยกัน

โจวอันกับเฮยเป้ายืนรออยู่ที่เดิม รอให้เสี่ยวป๋ายเผด็จศึกจิ้งจอกตัวนั้นแล้วคาบกลับมา ทว่ารอแล้วรอเล่า เวลาก็ผ่านไปพักใหญ่แล้ว แต่เสี่ยวป๋ายก็ยังไม่กลับมาเสียที

"จิ้งจอกตัวนี้มันวิ่งเก่งชะมัด เสี่ยวป๋ายไล่ตามไปตั้งนานแล้ว ยังจับไม่ได้อีกเหรอ?"

ในขณะที่โจวอันกำลังสงสัยอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงสุนัขเห่าดังแว่วมาจากในป่าที่อยู่ไกลออกไป แค่ฟังก็รู้ว่าเป็นเสียงของเสี่ยวป๋าย และเสียงเห่านั้นดูเร่งรีบและกระวนกระวายผิดปกติ พอได้ยินเสียงเห่าแบบนี้ คิ้วของโจวอันก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที