บทที่ 179 ฮ่าๆ ที่แท้ก็คือสุ่ยเสอจื่อ!

เพราะการปล่อยน้ำเสียจากโรงงาน และการใช้ยาฆ่าแมลงหรือปุ๋ยเคมี ทำให้คุณภาพน้ำถูกทำลาย ลั่วกูจึงยากที่จะมีชีวิตรอดได้ ซึ่งตรงกันข้ามกับลั่วกู กุ้งเครย์ฟิชนั้นแตกต่างออกไป ต่อให้เป็นสระน้ำเน่าที่ทั้งสกปรกและเหม็นแค่ไหน กุ้งเครย์ฟิชก็ยังสามารถใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้อย่างสบายอารมณ์ ลั่วกูกับกุ้งเครย์ฟิชหน้าตาคล้ายกันมาก แต่รสชาตินั้นต่างกันลิบลับ ใครที่เคยลิ้มลองย่อมรู้ดีว่า ลั่วกูนั้นชนะขาดกุ้งเครย์ฟิชแบบไม่เห็นฝุ่น อยู่กันคนละระดับเลยทีเดียว ลั่วกูนั้นมีสมญานามอันเลื่องชื่อว่า เป็นสุดยอดความสดอร่อยอันดับหนึ่งในใต้หล้า รสชาติความสดของลั่วกูนั้นบริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีกลิ่นคาวโคลนเลยแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นในการปรุงอาหารจึงไม่ต้องใส่เครื่องปรุงอะไรมากมาย แค่นำไปนึ่งหรือต้มน้ำเปล่าโดยตรงก็พอ วิธีการปรุงที่เน้นรสชาติจากธรรมชาติแท้ๆ แบบนั้น จะยิ่งทำให้เข้าถึงรสสัมผัสความสดของวัตถุดิบได้ดียิ่งขึ้น แต่กุ้งเครย์ฟิชทำแบบนั้นไม่ได้ หากเอามานึ่งหรือต้มน้ำเปล่าตรงๆ บอกเลยว่าแทบกินไม่ได้ กลิ่นคาวโคลนที่รุนแรงจะทำให้กลืนลงคอได้ยากสุดๆ หากต้องการให้กุ้งเครย์ฟิชอร่อย ต้องอาศัยทักษะการปรุงรสที่จัดจ้าน โดยปกติมักจะทำเป็นรสหมาล่า หรือรสเครื่องเทศสิบสามชนิด ในขั้นตอนการปรุง จำเป็นต้องใส่เครื่องปรุงรสในปริมาณที่เข้มข้นสุดขีด ต้องใช้ความเผ็ดร้อนแรงถึงจะสามารถกลบกลิ่นคาวโคลน และทำให้กุ้งเครย์ฟิชกลายเป็นของอร่อยขึ้นมาได้ เพราะลั่วกูพิถีพิถันเรื่องคุณภาพน้ำมาก โดยทั่วไปจึงเพาะเลี้ยงได้ยาก ส่วนใหญ่จึงอยู่ในสถานะสัตว์กึ่งป่า ในอีกหลายสิบปีให้หลังช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ลั่วกูอาจขายได้ราคาสูงถึงแปดร้อยหยวนต่อชั่งเลยทีเดียว ลั่วกูเพียงตัวเดียว ก็สามารถแลกบุหรี่ดีๆ ได้หนึ่งซองแล้ว หลังจากนั้นราคาจะค่อยๆ ลดลงมา อยู่ที่ประมาณสองถึงสามร้อยหยวนต่อชั่ง ต้องรอจนถึงฤดูร้อน เมื่อปริมาณการจับลั่วกูมีมากขึ้น ราคาถึงจะกลับมาอยู่ที่จุดต่ำสุด คือประมาณหลายสิบหยวนต่อชั่ง แต่ถึงจะเป็นช่วงที่ถูกที่สุด ลั่วกูตัวนี้ก็ยังแพงกว่ากุ้งเครย์ฟิชมากนัก จากจุดนี้จะเห็นได้เลยว่า ลั่วกูคือความอร่อยระดับยอดมงกุฎเพียงใด ต่อให้แพงแค่ไหนก็ยังมีคนยอมควักเงินซื้อมากิน โจวอันในชาติที่แล้วเคยชิมมาไม่กี่ตัว และหลงรักเจ้าตัวนี้เข้าอย่างจัง วันนี้มีลั่วกูให้จับฟรีๆ มีหรือที่เขาจะอดใจไหว!

เขาหยิบกระด้งใบเล็กออกมาจากมิติโดยตรง แล้วใช้กระด้งช้อนจับในลำธารอย่างบ้าคลั่ง

"เอ๊ะ! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย? ทำไมหน้าตาประหลาดจัง!"

ในขณะที่โจวอันกำลังจับลั่วกูอยู่นั้น เขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งหมอบอยู่ริมลำธาร หน้าตาดูคล้ายปลาบู่ผสมกับจิ้งจก ขนาดตัวเล็กนิดเดียวเท่ากับนิ้วมือเท่านั้น ผิวหนังสีดำเหลือง ดูลื่นเป็นเงา ลำตัวเรียวยาวคล้ายปลาบู่ แต่ที่ต่างจากปลาบู่คือ มันกลับมีขาสี่ข้าง ดูคล้ายกับจิ้งจกน้ำ พอเพ่งมองรูปร่างหน้าตาชัดๆ โจวอันก็นึกออกว่ามันคือตัวอะไร

"ฮ่าๆ ที่แท้ก็คือสุ่ยเสอจื่อนี่เอง ฉันไม่ได้เห็นเจ้านี่มาหลายปีแล้วนะเนี่ย!"