บทที่ 180 พอดีทำให้โจวอันเก็บลาภก้อนโตไปเต็มๆ!

เมนูเต้าหู้ลั่วกูจานนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับพันปีเลยทีเดียว เล่าขานกันว่ามีมาตั้งแต่สมัยปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิงอย่างนูรฮาชี และยังถูกใช้เป็นเมนูสำหรับจัดเลี้ยงเหล่าขุนนางผู้ใหญ่อีกด้วย หลังจากโจวอันกินข้าวเสร็จ ก็นอนพักผ่อนบนโซฟาสักครู่ จากนั้นจึงออกจากมิติเพื่อเตรียมตัวล่าสัตว์ต่อ ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเขาเป็นคนประเภทที่อยู่นิ่งไม่เป็น

เขาเปิดแผนที่จิตสำนึกเพื่อสำรวจบริเวณโดยรอบต่อไป "เอ๊ะ! ในถ้ำข้างๆ นี่ก็มีแสงสีแดงเหมือนกัน ลองเข้าไปดูหน่อยดีกว่า!" ไม่ไกลจากลำธารสายนี้มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง โจวอันรู้จากแผนที่ว่าภายในถ้ำมีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต เขาเดินไปที่ปากถ้ำแล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน "อืม ในถ้ำนี่ทำไมมันมืดขนาดนี้นะ ข้างในจะมีงูจำศีลอยู่หรือเปล่า?"

ความกังวลของโจวอันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ เพราะบนเทือกเขาฉางไป๋แห่งนี้มีงูกระจายอยู่ทั่วไป ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาว พวกงูต่างพากันจำศีล ไม่税ออกมาเลื้อยเพ่นพ่าน แต่ถ้าหากบุ่มบ่ามบุกเข้าไปในรังของพวกมัน ก็อาจจะเกิดอันตรายร้ายแรงได้ บนเทือกเขาฉางไป๋มีงูชนิดหนึ่งที่เรียกว่า งูแมวเซาพรมคิ้วขาว งูชนิดนี้ได้รับฉายาว่า ราชาพิษแห่งเทือกเขาฉางไป๋ หากใครถูกมันกัดเข้าล่ะก็ถือว่าซวยสุดๆ พิษของมันรุนแรงมาก แถมยังมีปริมาณการปล่อยพิษที่มหาศาลอีกด้วย หากถูกกัดแล้วไม่ได้รับการรักษาภายในสองชั่วโมง ก็เตรียมตัวไปเกิดใหม่ในชาติหน้าได้เลย

ในยุคหกศูนย์นี้ พื้นที่บางส่วนของประเทศเริ่มมีเซรุ่มแก้พิษงูบ้างแล้ว แต่ในพื้นที่ห่างไกลอย่างแถบเทือกเขาฉางไป๋ คาดว่าคงจะไม่มีเซรุ่มแน่นอน ดังนั้นเขาจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ โจวอันย่อตัวลง ลูบหัวของเฮยเป้าเบาๆ "เฮยเป้าเด็กดี นายไปช่วยดมแถวปากถ้ำให้หน่อยสิ ดูว่าข้างในมีกลิ่นงูบ้างไหม!" เฮยเป้าบิดขี้เกียจหนึ่งที ก่อนจะเดินไปที่ปากถ้ำและดมฟุดฟิดอย่างละเอียด

[เจ้านาย ในถ้ำนี้ไม่มีกลิ่นงูเลยครับ แต่กลับมีกลิ่นตัวแบดเจอร์แรงมาก!]