บทที่ 181 ขอชายฉกรรจ์ไม่กี่คนมาช่วยกดหมูหน่อย!

ถึงแม้ตอนนี้โจวอันจะยังไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องขอความช่วยเหลือจากใคร แต่การส่งของสมนาคุณเพื่อผูกสัมพันธ์ไว้ก็เป็นเรื่องจำเป็น ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะได้พึ่งพากันก็ได้

หลังจากกลับมาถึงหมู่บ้านตระกูลโจว ช่วงเวลาต่อจากนั้นอีกนานพอสมควร โจวอันก็แทบไม่ได้ขึ้นเขาล่าสัตว์อีกเลย ท้ายที่สุดแล้วอากาศก็หนาวเย็นลงเรื่อยๆ บางครั้งอุณหภูมิลดต่ำลงถึงติดลบยี่สิบสามสิบองศาเซลเซียส อากาศแบบนี้การขึ้นเขาถือเป็นความทรมานอย่างยิ่ง การได้อุดอู้อยู่แต่ในบ้านเพื่อหลบหนาวนั้นสบายที่สุดแล้ว

โจวอันเอาแต่ครุ่นคิดหาวิธีทำของอร่อยสารพัดอย่างให้พวกน้องๆ กินในทุกๆ วัน รอให้ผ่านพ้นช่วงฤดูหนาวไปจนถึงเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคม พวกเด็กๆ ก็ต้องไปโรงเรียนกันแล้ว จึงต้องอาศัยช่วงฤดูหนาวนี้บำรุงร่างกายให้เยอะหน่อย ขุนให้ร่างกายแข็งแรงกำยำขึ้นมาบ้าง

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เพียงพริบตาเดียวก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนมกราคมแล้ว กลิ่นอายของวันปีใหม่ในหมู่บ้านเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

"พี่ใหญ่ แปะรูปตัดกระดาษที่หน้าต่างแบบนี้ใช้ได้ไหมครับ? มันจะเบี้ยวหรือเปล่า?"