บทที่ 184 พะ...พ่อของฉันเสียชีวิตแล้ว...

หลิวเสี่ยวเป้ยประคองจดหมายฉบับนี้ไว้ในมือราวกับเป็นของล้ำค่า เธอรีบกลับเข้าห้องเพื่อแกะออกอ่านทันที

ไม่แปลกที่เธอจะรีบร้อนขนาดนี้ เพราะปัญญาชนที่ต้องลงพื้นที่ชนบทอย่างพวกเธอล้วนคิดถึงบ้านกันอย่างมาก หากบ้านอยู่ในตำบลหรืออำเภอใกล้เคียง บางครั้งพอมีเวลาว่างก็ยังพอจะกลับบ้านได้บ้าง แต่สำหรับคนที่ต้องมาลงพื้นที่ไกลบ้าน การจะกลับไปเยี่ยมบ้านนั้นถือเป็นเรื่องที่ยากลำบากแสนสาหัส

อย่างแรกคือความไม่สะดวกด้านการคมนาคม ในยุคนั้นการขนส่งถือว่าล้าหลังมาก รถโดยสารทางไกลมีจำนวนน้อย ถึงจะมีรถไฟแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไปถึงได้ทุกที่ พื้นที่ห่างไกลหลายแห่งรถไฟยังเข้าไม่ถึง ดังนั้นหากต้องเดินทางไกลจึงจำเป็นต้องต่อรถหลายทอด การกลับบ้านแต่ละครั้งจึงวุ่นวายและเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ อีกทั้งการกลับบ้านยังมีค่าใช้จ่ายทั้งค่าเดินทางและค่าที่พัก ซึ่งไม่ใช่ทุกคนที่จะตัดใจควักเงินจ่ายได้

ในบรรดาปัญญาชนหญิงทั้งหมด ครอบครัวของพี่เสี่ยวเป้ยถือว่ามีฐานะค่อนข้างลำบาก ที่บ้านมีเพียงพ่อคนเดียวที่เป็นคนงาน ไม่ใช่ครอบครัวที่ทำงานมีรายได้ทั้งสามีภรรยา นอกจากเธอแล้ว ยังมีน้องชายและน้องสาวอีกอย่างละคน น้องชายกำลังเรียนชั้นมัธยมต้น ส่วนน้องสาวก็อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สองแล้ว ค่าใช้จ่ายในครัวเรือนรวมถึงค่าเล่าเรียนของเด็กๆ ล้วนเป็นภาระที่หนักอึ้ง พี่เสี่ยวเป้ยจึงไม่กล้าใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย เธอมาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลโจวเกือบสองปีแล้วแต่ยังไม่เคยกลับบ้านเลยแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อกลับบ้านไม่ได้จึงทำได้เพียงติดต่อกันผ่านจดหมาย จึงไม่แปลกที่พี่เสี่ยวเป้ยจะตื่นเต้นขนาดนี้เมื่อเห็นจดหมายจากทางบ้าน

พี่เสี่ยวเป้ยนั่งลงบนโซฟาแล้วรีบแกะซองจดหมายออก ทันทีที่เห็นข้อความไม่กี่บรรทัดแรก เธอถึงกับชะงักค้าง น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หยาดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกที่สายขาด ตกลงบนขากางเกงสีฟ้าอ่อน