บทที่ 185 หลังจากนี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว!

หลังจากพวกปัญญาชนหญิงจากไปหมดแล้ว ห้องรับแขกก็พลันว่างเปล่าขึ้นมาทันตา ดูค่อนข้างเงียบเหงาและสงัดเงียบ สีหน้าของพี่ต้าลี่ดูสับสนปนเป ทั้งโศกเศร้าเสียใจและแฝงไปด้วยความกังวล โจวอันเดินเข้าไปตบไหล่พี่ต้าลี่เบาๆ แล้วเอ่ยถาม

"พี่ต้าลี่ พี่มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ครับ?"

โจวต้าลี่ที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งตื่นจากความคิด "เฮ้อ เสี่ยวเป้ยน่าสงสารจริงๆ เห็นแล้วอดเศร้าใจไม่ได้เลย"

โจวอันรู้ดีว่าบางเรื่องถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา "มันเป็นเรื่องของโชคชะตาครับ พี่เสี่ยวเป้ยคงต้องค่อยๆ ยอมรับมัน เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปเอง"

จู่ๆ โจวต้าลี่ก็นึกอะไรบางอย่างออกจึงถามขึ้นว่า "อานจื่อ หลังจากเสี่ยวเป้ยกลับบ้านไปแล้ว วันข้างหน้าเธอจะยังกลับมาที่หมู่บ้านตระกูลโจวของเราอีกไหม?"