บทที่ 186 เสี่ยวเป้ย ฉันชอบเธอนะ!

เรื่องการล่าสัตว์ โจวต้าลี่ถือว่าขยันขันแข็งมาก ช่วงที่ผ่านมาหิมะตกหนักจนปิดเขา แม้แต่โจวอันก็ไม่ได้ขึ้นเขามานานแล้ว แต่โจวต้าลี่ขอแค่มีเวลาว่าง ก็มักจะสะพายปืนขึ้นเขาไปเดินดูลาดเลาอยู่เสมอ แต่ทว่าโจวต้าลี่ไม่มีแมววิเศษหรือสุนัขล่าเนื้อ การจะค้นหาเหยื่อนั้น ต้องพึ่งพาตัวเองในการค่อยๆ ตามหาในป่าเขา ดังนั้นประสิทธิภาพย่อมต่ำกว่ามาก บางครั้งขึ้นเขาไปรอบหนึ่ง ก็แทบไม่เจออะไรเลย แต่ความขยันก็สามารถชดเชยความบกพร่องได้ การขึ้นเขาบ่อยๆ ก็ยังคงมีผลพลอยได้อยู่บ้าง

โจวต้าลี่นำเนื้อไปแช่แข็ง ส่วนหนังสัตว์ก็ถลกออกมาแล้วเอาไปแลกเป็นเงินที่สหกรณ์การเกษตร จากการเก็บหอมรอมริบตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ในที่สุดก็สะสมเงินได้ถึงสองสามร้อยหยวน ดูแล้วอาจจะไม่เยอะจริงๆ เอาไปเทียบกับผลผลิตของโจวอันไม่ได้เลยสักนิด แต่ในยุคสมัยนี้ คนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิเศษหรือสัตว์วิเศษใดๆ สามารถพึ่งพาตัวเองในการล่าสัตว์ขายหนังสัตว์ จนหาเงินได้มากขนาดนี้ ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว! แม้อากาศจะหนาวเหน็บและหิมะจะตกหนักจนปิดเขา แต่พี่ต้าลี่ก็ยังคงขึ้นเขาไปทำงานอย่างขะมักเขม้น หลิวเสี่ยวเป้ยย่อมรู้ดีถึงความเหนื่อยยากในเรื่องนี้

อีกทั้งเงินก้อนนี้ยังมีทั้งแบงก์ย่อยและแบงก์ใหญ่ปะปนกัน หลิวเสี่ยวเป้ยคาดเดาว่านี่คงจะเป็นเงินทั้งหมดที่พี่ต้าลี่มีติดตัวแล้ว แม้ตอนนี้หลิวเสี่ยวเป้ยจะกำลังขัดสนเงินทองจริงๆ แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง เธอก็ไม่ยอมรับเงินก้อนนี้เด็ดขาด เมื่อเห็นหลิวเสี่ยวเป้ยปฏิเสธ โจวต้าลี่จึงดันเงินก้อนนี้ไปตรงหน้าเธออีกครั้ง

"เสี่ยวเป้ย เธอต้องรับไว้นะ ครั้งนี้ที่บ้านเธอเกิดเรื่อง ฉันก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเธอยังไง วันข้างหน้าก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้เจอกันอีก เธอรับเงินนี่ไว้เถอะ ฉันจะได้สบายใจขึ้นบ้าง!"

พอได้ยินคำพูดอันจริงใจของพี่ต้าลี่ ขอบตาของหลิวเสี่ยวเป้ยก็เริ่มแดงก่ำ แต่ก็ยังคงปฏิเสธอยู่ดี