บทที่ 195 ตัวต่อ! ตัวต่อตัวเบ้อเร่อเลย!

ผึ้งเป็นสัตว์ที่จำศีล ผึ้งบนเทือกเขาฉางไป๋มักจะเริ่มเข้าสู่ช่วงจำศีลในราวๆ ปลายเดือนตุลาคม จนกระทั่งถึงช่วงเดือนมีนาคมหรือเมษายนของปีถัดไป เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น พวกมันถึงจะออกจากช่วงจำศีล ผึ้งตัวนี้มีลักษณะแตกต่างจากผึ้งน้อยสีเหลืองที่พบเห็นได้ทั่วไปอยู่บ้าง มันมีขนาดตัวค่อนข้างใหญ่กว่า ลำตัวเป็นสีดำทั้งตัว และที่บริเวณหน้าท้องมีขนอ่อนสีน้ำตาลอมเหลืองแซมอยู่ โจวอันมองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่านี่คือผึ้งชนิดใด มันคือ ผึ้งดำตงเป่ย แห่งเทือกเขาฉางไป๋นั่นเอง

ฤดูหนาวบนเทือกเขาฉางไป๋อุณหภูมิติดลบหลายสิบองศา ไม่ใช่ผึ้งทุกชนิดจะทนได้ หากเป็นผึ้งน้อยสีเหลืองธรรมดามาอยู่ที่นี่ กะดูแล้วคงไม่รอดชีวิตผ่านฤดูหนาวไปได้แน่ๆ ผึ้งดำตงเป่ยเป็นผักสายพันธุ์ดีเยี่ยม มีความทนทานต่อความหนาวเย็นสูงมาก เหมาะสำหรับการใช้ชีวิตในพื้นที่ตงเป่ย ผึ้งดำตงเป่ยชนิดนี้ไม่เพียงแต่ทนความหนาวเย็นได้ดีเท่านั้น แต่น้ำผึ้งที่พวกมันผลิตออกมายังรสชาติดีมากอีกด้วย รสสัมผัสเข้มข้นกลมกล่อม หวานแต่ไม่เลี่ยน และมีกลิ่นหอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ผึ้งดำตงเป่ยชนิดนี้จะตระเวนเก็บน้ำหวานจากดอกไม้นานาพันธุ์บนเทือกเขาฉางไป๋ มีดอกไม้หลายชนิดที่เป็นพืชสมุนไพร ดังนั้นน้ำผึ้งที่ได้จึงล้ำค่าและมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมากเป็นพิเศษ โจวอันดึงตัวน้องห้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วปัดดอกไม้เล็กๆ ในมือของเขาให้ร่วงลงพื้น

"เสี่ยวชวน ไม่ต้องกลัวขนาดนั้น ผึ้งไม่ต่อยคนมั่วซั่วหรอก มันแค่เล็งเห็นดอกไม้ในมือนาย นายแค่ทิ้งดอกไม้ไปก็พอแล้ว!"

ในบรรดาแมลงตระกูลผึ้งและต่อ ผึ้งถือว่ามีนิสัยเชื่องมากที่สุดแล้ว พวกมันจะไม่ต่อยคนหากไม่มีสาเหตุ ท้ายที่สุดแล้วถ้าผึ้งต่อยคน ตัวมันเองก็จะต้องตายไปด้วย เหล็กในของผึ้งมีเงี่ยงย้อนกลับ หากเหล็กในแทงทะลุผิวหนังคน เงี่ยงย้อนกลับนั้นจะทำให้ดึงเหล็กในออกไม่ได้ หากฝืนดึงออก เครื่องในที่อยู่บริเวณช่องท้องก็จะหลุดตามออกมาด้วย ขอเพียงแค่ต่อยคน แทบจะเรียกได้ว่าต้องตายสถานเดียว