บทที่ 196 เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ คนถึงมากันเยอะขนาดนี้!

โจวอันบ่นพึมพำไปพลาง ก็เดินเข้าไปในลานบ้านมุ่งตรงไปยังห้องครัว เกี๊ยวไส้ผักจี้ไช่ส่งกลิ่นหอมฉุย โจวอันไม่มีความอดทนพอที่จะรอพวกปัญญาชนหญิงกลับมาแล้ว เขาวางกะละมังไว้ในห้องครัว ก็เตรียมตัวจะกลับไปกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยกับพวกน้องๆ วางไว้ในห้องครัวไม่มีใครขโมยหรอก พวกพี่ๆ ปัญญาชนหญิงพอกลับมาเห็นกะละมังใบนี้ ก็ย่อมรู้ได้เองว่าเป็นของที่เขานำมาส่งให้ โจวอันเพิ่งจะเดินออกจากลานบ้านของจุดพักปัญญาชน จู่ๆ ก็เห็นผู้คนกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

"บ้าเอ๊ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมจู่ๆ คนถึงมากันเยอะขนาดนี้!"

โจวอันมองดูฝูงชนมืดฟ้ามัวดินที่อยู่ไกลออกไป รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก คนกลุ่มนี้ยังอยู่ห่างออกไปพอสมควร แต่โจวอันก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังแว่วมาแล้ว คนหลายสิบคนต่างส่งเสียงพูดคุยกัน ดูเป็นกลุ่มคนที่กำลังชุลมุนวุ่นวาย คิ้วของโจวอันขมวดเข้าหากันแน่น สถานการณ์แบบนี้ดูไม่ค่อยชอบมาพากลเลย! ถึงแม้ปกติชาวบ้านจะมาที่จุดพักปัญญาชนบ้าง แต่ก็จะไม่แห่กันมาเป็นกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ แถมทำไมถึงมีทั้งเสียงร้องไห้ทั้งเสียงโวยวาย หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น? หัวใจของโจวอันอดไม่ได้ที่จะกระตุกวูบ หรือว่าพวกปัญญาชนหญิงจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น? เขารีบก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปยังกลุ่มคนทันที เมื่อพุ่งพรวดเข้าไปในฝูงชนมืดฟ้ามัวดิน เขาก็มองเห็นเฉินเหยาเป็นคนแรก

"พี่เฉินเหยา! นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เฉินเหยาก้าวเท้าเร็วมาก แทบจะเรียกได้ว่าวิ่งเหยาะๆ เลยทีเดียว เพราะเดินเร็วเกินไป หน้าอกจึงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เวลาพูดก็เลยติดอ่างเล็กน้อย