บทที่ 197 นี่มันพฤติกรรมรนหาที่ตายชัดๆ!

เด็กชายตัวน้อยที่เคยร่าเริงซุกซนในวันวาน ตอนนี้นอนหมดสติอยู่บนเตียง ร่างกายเริ่มอ่อนปวกเปียก ผิวพรรณก็ซีดเซียวลง ในยุคหกศูนย์นี้ โดนตัวต่อหัวเสือต่อยไปเยอะขนาดนี้ โจวอันรู้ดีว่าคราวนี้เกรงว่าคงจะรอดรักษายากแล้ว แม้จะเป็นในอีกหลายสิบปีให้หลัง ที่เทคโนโลยีการแพทย์พัฒนาไปมาก ก็ใช่ว่าจะช่วยชีวิตกลับมาได้

พิษต่อจำนวนมหาศาลซึมเข้าสู่กระแสเลือดไปแล้ว หากคิดจะยื้อชีวิตกลับมา จำเป็นต้องทำการเปลี่ยนถ่ายพลาสมาทั่วร่างกาย ซึ่งถือเป็นการผ่าตัดใหญ่มาก ต้องใช้ปั๊มเลือดดึงเลือดของผู้ป่วยออกจากร่างกายเสียก่อน แล้วยังต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะทางเพื่อแยกพลาสมาและเม็ดเลือดออกจากกัน กำจัดพลาสมาที่มีพิษทิ้งไป พร้อมกับเติมพลาสมาสดและสารน้ำทดแทนเข้าไปใหม่ ขั้นตอนสุดท้ายคือการถ่ายของเหลวเหล่านี้กลับคืนสู่ร่างกาย ถือเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

โจวอันรู้ดีว่าในยุคหกศูนย์นี้ เทคโนโลยีการเปลี่ยนถ่ายเลือดทั่วร่างกายยังอยู่ในช่วงพัฒนา และยังไม่ได้ถูกนำมาใช้จริง สิ่งที่หมอในยุคหกศูนย์ทำได้ ก็แค่การดึงเหล็กในออก ฉีดยาแก้แพ้ และป้อนยาแก้ปวดให้กิน ส่วนที่เหลือก็ต้องพึ่งร่างกายของผู้ป่วยให้ทนรับเอาเอง หรือก็คือการปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม

เมื่อมองดูร่างเล็กๆ บนเตียง โจวอันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ ถึงแม้หมอจะยังคงพยายามกู้ชีพ แต่โจวอันก็คาดเดาผลลัพธ์ได้แล้ว เด็กตัวแค่นี้ ได้รับพิษต่อรุนแรงขนาดนี้ กะดูแล้วคงทนไม่ไหว ต่อให้ทนผ่านพ้นช่วงนี้ไปได้ชั่วคราว ก็คงมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่นาน

พิษต่อเหล่านั้นจะยังคงตกค้างอยู่ในกระแสเลือด และจะเข้าไปโจมตีอวัยวะต่างๆ ในร่างกาย โดยเฉพาะไต ผ่านไปไม่นานไตก็จะพังทลาย เมื่อไตวายก็ย่อมต้องเปลี่ยนไต ในอีกหลายสิบปีข้างหน้าที่การแพทย์เจริญก้าวหน้า การผ่าตัดเปลี่ยนไตเป็นสิ่งที่สามารถทำได้ แต่ในยุคหกศูนย์นี้ การจะปลูกถ่ายไตนั้นยากลำบากมาก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ต่อให้สามารถทำการผ่าตัดนี้ได้สำเร็จ อัตรารอดชีวิตก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ท้ายที่สุดแล้วเทคโนโลยีในยุคนี้มันล้าหลังเกินไป