บทที่ 198 ไอ้พวกตัวต่อหัวเสือบัดซบเอ๊ย!

โจวเสี่ยวหนิวโยนกระสอบป่านในมือทิ้ง กอดลำต้นไม้ไว้แน่นแล้วรูดตัวไถลลงมาอย่างรวดเร็ว ปกติเวลาลงจากต้นไม้ ต้องค่อยๆ ปีนลงมาทีละนิด แต่เวลานี้ไม่สนอะไรอีกแล้ว กอดต้นไม้รูดปรื๊ดลงมาจนกางเกงขาดวิ่น เด็กชายสามคนที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ตอนนี้ก็เอาตัวรอดไม่สนโจวเสี่ยวหนิวแล้ว รีบวิ่งหนีตายลงจากเขาทันที เด็กชายสามคนนี้พอเห็นฝูงต่อแตกรังออกมา ก็หันหลังวิ่งหนีไปตั้งแต่แรกแล้ว แถมยังวิ่งเร็วมาก จึงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไร เด็กคนที่วิ่งนำหน้าสุดปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ส่วนเด็กสองคนที่วิ่งตามหลัง ก็แค่โดนต่อยไปหนึ่งถึงสองทีเท่านั้น

เด็กชายทั้งสามคนรู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว พอลงจากเขาก็รีบวิ่งไปที่ทุ่งนาที่ผู้คนกำลังทำงานกันอยู่ รีบเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ทุกคนไปช่วยโจวเสี่ยวหนิวบนเขา พอได้ยินว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทุกคนก็รีบทิ้งเครื่องมือทำนาในมือ แล้ววิ่งกรูขึ้นเขากันไปทันที ตอนที่ทุกคนเพิ่งจะมาถึงตีนเขา ก็พอดีกับที่เห็นโจวเสี่ยวหนิวกำลังวิ่งหนีตายอย่างบ้าคลั่ง ด้านหลังของโจวเสี่ยวหนิว ไม่ได้มีฝูงต่อมืดฟ้ามัวดินเหมือนเมื่อกี้แล้ว เขาสลัดหลุดไปได้ไม่น้อย เหลือรอดตามมาประปรายแค่ประมาณแปดสิบถึงร้อยตัว ตอนนั้นเองทุกคนก็รีบเข้าไปช่วยกัน จุดไฟเผาหญ้าแห้ง ใช้ควันไฟไล่ฝูงต่อที่เหลือไป

หลังจากไล่ฝูงต่อกระเจิงไปแล้ว ทุกคนก็เข้ามาดูอาการของโจวเสี่ยวหนิว และพบว่าอาการของเขาดูไม่สู้ดีเอาเสียเลย ที่เมื่อกี้วิ่งมาได้เร็วขนาดนั้น เป็นเพราะมีอะดรีนาลีนช่วยพยุงเอาไว้ ตอนนี้พอฤทธิ์อะดรีนาลีนหมด เด็กคนนี้นอนแผ่อยู่บนพื้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับตัว โจวเปี่ยนตานพูดถึงตรงนี้ ก็ร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้ม ได้เห็นลูกชายที่ปกติร่าเริงซุกซน ตอนนี้นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น คนเป็นพ่อจะปวดใจแค่ไหนกันนะ!

โจวเสี่ยวหนิวโดนต่อยไปสิบยี่สิบแผล ความจริงถือว่าน้อยแล้วนะ เพราะตอนนี้เพิ่งจะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อากาศยังคงหนาวเย็นอยู่บ้าง จึงใส่เสื้อผ้าค่อนข้างหนา หลักๆ แล้วส่วนที่โดนต่อยอย่างหนักก็คือ บริเวณที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาอย่าง มือ ใบหน้า และลำคอ หากเป็นช่วงเข้าฤดูร้อนที่ใส่เพียงเสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นบางๆ กะดูแล้วคงถูกต่อยตายคาที่ ไม่มีทางทนมาถึงสถานีอนามัยได้แน่นอน

อาการของโจวเสี่ยวหนิวสาหัสมาก ต้องรีบพาส่งสถานีอนามัยโดยด่วน ในหมู่บ้านย่อมไม่มีพาหนะอะไร มีแค่เฉินเหยากับโจวอันเท่านั้นที่มีรถจักรยาน ดังนั้นเฉินเหยาจึงรีบให้ทุกคนตามเธอกลับไปที่จุดพักปัญญาชน เตรียมจะขี่จักรยานไปส่งพวกเขาที่สถานีอนามัย ปรากฏว่าตอนที่กำลังจะออกเดินทาง ก็บังเอิญมาเจอโจวอันพอดี ถึงได้เดินทางมาถึงสถานีอนามัยได้อย่างราบรื่น