บทที่ 201 ไม่ดูไม่รู้ พอได้ดูถึงกับสะดุ้งเฮือก!

โจวอันรู้สึกพอใจกับผลงานของพวกมันเป็นอย่างมาก เดิมทีคิดว่าเวลาแค่ครึ่งเดือน น่าจะยังไม่มีน้ำผึ้งอะไรมากนัก นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเยอะขนาดนี้แล้ว! ความจริงก็ถือเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ดอกไม้ป่าบนเขาก็บานสะพรั่งกันหมดแล้ว เป็นช่วงฤดูกาลเก็บเกี่ยวเกสรที่อุดมสมบูรณ์ ผึ้งลังใหญ่ลังนี้ ฝูงผึ้งมีความแข็งแกร่งมาก และมีผึ้งงานอยู่เยอะเป็นพิเศษ ดังนั้นความสามารถในการหาน้ำหวานจึงสูงตามไปด้วย เวลาแค่ครึ่งเดือนก็สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้อย่างยอดเยี่ยม แต่เวลาครึ่งเดือนก็ค่อนข้างสั้นไปจริงๆ ความสุกงอมของน้ำผึ้งอาจจะยังไม่ดีเท่าไหร่นัก โจวอันมองดูรวงผึ้งที่เรียงรายกันเป็นแผ่นๆ ก็อดใจไว้ไม่ไหวจริงๆ

"ฮี่ๆ เจ้าผึ้งน้อยทั้งหลาย ขอโทษด้วยนะ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอเอาไปชิมสักหน่อยก็แล้วกันนะ!"

โจวอันหยิบกะละมังออกมาจากมิติ แล้วหยิบมีดพกออกมาด้วยอีกเล่ม ใช้มีดพกตัดรวงผึ้งออกมาส่วนหนึ่ง รวงผึ้งแต่ละแผ่นเขาตัดออกมาประมาณครึ่งหนึ่ง เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินคนอื่นบอกว่า เวลาเก็บน้ำผึ้งห้ามเก็บไปจนหมด ต้องเหลือไว้ให้พวกมันบ้าง เพื่อให้พวกมันมีแรงทำงานต่อไป ถึงแม้จะเก็บมาแค่ครึ่งเดียว แต่ก็ใส่ได้เกือบครึ่งกะละมังแล้ว กะดูแล้วน่าจะประมาณแปดถึงเก้าชั่ง หลังจากโจวอันตัดรวงผึ้งลงมาก็พบว่า ความสุกงอมของน้ำผึ้งยังไม่ค่อยได้ที่จริงๆ คาดว่าปริมาณน้ำน่าจะยังค่อนข้างสูง ดังนั้นเนื้อสัมผัสจึงยังไม่เหนียวข้นเท่าที่ควร น้ำผึ้งที่มีปริมาณน้ำสูงแบบนี้ อายุการเก็บรักษาจะค่อนข้างสั้น แต่ก็ไม่ต้องกังวลไป ท้ายที่สุดแล้วบ้านเขาก็มีครอบครัวใหญ่ แถมยังมีแต่เด็กๆ ที่ชอบกินของหวาน กะดูแล้วคงจัดการจนหมดเกลี้ยงได้ภายในไม่กี่วัน!

โจวอันนำน้ำผึ้งที่เก็บเกี่ยวได้เก็บเข้าไปในมิติ แล้วเตรียมจะปิดฝารังผึ้งเพื่อกลับบ้าน ตอนที่เพิ่งจะปิดฝารังผึ้งเสร็จและเตรียมตัวจะเดินจากไป จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าตัวร้ายสองสามตัวเข้า บริเวณรอบๆ รังผึ้งนี้ กลับมีตัวต่อหัวเสือบินวนอยู่หลายตัว โจวอันลองนับดู มีทั้งหมดห้าตัว เมื่อกี้เขามัวแต่สนใจมองน้ำผึ้งในรังผึ้ง จนไม่ทันสังเกตเห็นตัวต่อหัวเสือที่บินวนอยู่รอบนอกรังผึ้งเลยจริงๆ

"พวกแกไอ้ตัวเล็ก ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ? เข้าบ้านผิดหลังหรือเปล่า?"