บทที่ 202 สู้รบปรบมือกับตัวต่อหัวเสือถึงแปดร้อยยก!

อันดับแรกต้องหลอกล่อตัวต่อมาให้ได้ก่อน ตัวต่อชอบกินเนื้อ จึงต้องเอาเนื้อหมูชิ้นใหญ่มาวางล่อ บางครั้งก็ยังพ่นน้ำยาสำหรับหลอกล่อตัวต่อโดยเฉพาะลงบนเนื้อด้วย เมื่อตัวต่อถูกเนื้อดึงดูดและกำลังกินเนื้ออย่างตั้งอกตั้งใจ ก็สามารถผูกแถบสะกดรอยให้พวกมันได้แล้ว "แถบสะกดรอย" ที่ว่านี้ก็ทำไม่ยาก แค่ใช้ด้ายเส้นเล็กกับเศษผ้าก็ทำได้แล้ว เศษผ้าต้องเลือกสีที่สะดุดตาอย่างสีขาวหรือสีแดง และต้องมีน้ำหนักเบาและนุ่มเป็นพิเศษ นำแถบสะกดรอยไปคล้องที่เอวของตัวต่ออย่างระมัดระวัง แล้วผูกให้แน่น ตัวต่อที่ถูกผูกแถบสะกดรอย ตอนนี้ได้กลายเป็นสายลับไปเสียแล้ว ขอแค่ตามตัวต่อตัวนี้ไป ก็จะสามารถหารังของมันจนเจอ หลังจากตัวต่อถูกผูกด้วยแถบสะกดรอยสีขาวแล้ว เวลาอยู่ในป่าจะดูสะดุดตาเป็นพิเศษ นักจับต่อมืออาชีพจะใช้โดรนในการติดตาม เพื่อหารังของตัวต่อ แล้วจัดการกวาดล้างรังต่อให้สิ้นซากในคราวเดียว!

โจวอันในตอนนี้ เกิดจิตสังหารต่อพวกตัวต่อหัวเสือบนเขาขึ้นมาแล้ว ท้ายที่สุดแล้วตัวต่อหัวเสือก็มาทำร้ายผึ้งของเขา หากไม่กำจัดทิ้ง วันข้างหน้าก็คงไม่มีน้ำผึ้งให้กิน ตัวต่อหัวเสือบนเขามีเยอะไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ถือเป็นภัยคุกคามแฝงสำหรับชาวบ้านที่ขึ้นเขา อีกอย่างโจวอันยังไม่เคยลิ้มรสตัวอ่อนของตัวต่อหัวเสือเลย ไอ้เจ้านั่นมันตัวขาวๆ อวบๆ ไม่รู้ว่าถ้าเอาไปทอดแล้วรสชาติจะเป็นยังไงนะ?

โจวอันตัดสินใจจะลองใช้วิธีของนักจับต่อคนนั้นดู ว่าจะสามารถหารังของตัวต่อหัวเสือเจอหรือไม่ การทำแถบสะกดรอยนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ในมิติของโจวอันมีทั้งเชือกเส้นเล็ก และเศษผ้าสีขาวที่ยังใช้ไม่หมด เนื้อหมูป่าสดๆ ในมิติก็มี ปัญหาเดียวคือโดรนที่หามาใช้ไม่ได้ง่ายๆ โจวอันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู ในระบบมีโดรนวางขายอยู่จริงๆ แต่ราคากลับแพงหูฉี่ และต่อให้โจวอันตัดใจซื้อมาได้ เขาก็ใช้งานมันไม่เป็นอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่เคยใช้มาก่อน ต่อให้ซื้อโดรนมา และเรียนรู้วิธีการบังคับแล้ว ก็ทำได้แค่บินขึ้นฟ้าไปถ่ายรูปวิวทิวทัศน์เท่านั้น

หากต้องการสะกดรอยและติดตามตัวต่อหัวเสือ ยังจำเป็นต้องมีโทรศัพท์มือถืออีกเครื่อง โทรศัพท์มือถือต้องเชื่อมต่อกับโดรน และต้องบังคับทิศทางการบินของโดรนผ่านภาพเรียลไทม์บนหน้าจอมือถือ โจวอันลองหาดูแล้ว ในระบบนี้ไม่มีโทรศัพท์มือถือขายเลยจริงๆ ความคิดที่จะใช้โดรนในการติดตามตัวต่อหัวเสือ ในตอนนี้จึงไม่สามารถทำให้เป็นจริงได้เลย

โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจว่า ถึงไม่มีโดรนก็จะทำ อย่างมากก็แค่วิ่งตามไปเอง! ยังไงซะตัวต่อหัวเสือที่ถูกผูกแถบสะกดรอย ก็ดูสะดุดตาเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในป่า แค่ทำเศษผ้าบนแถบสะกดรอยให้ยาวขึ้นอีกหน่อย ตัวต่อหัวเสือที่ต้องบินแบกน้ำหนัก ความเร็วก็จะช้าลงบ้าง แบบนี้น่าจะพอวิ่งตามทัน ถ้าเกิดคลาดกัน ก็แค่ผูกแถบสะกดรอยตัวใหม่แล้วสะกดรอยตามต่อไป ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ลงมือทำกันเลย! มื้อเที่ยงนี้เขาไม่คิดจะกลับบ้านแล้ว ยังไงซะน้องชายกับน้องสาวอีกสองคนก็อยู่ที่บ้านคุณน้ากุ้ย เขารู้สึกวางใจมาก