บทที่ 203 เลี้ยงเหล้าขาวพวกตัวต่อพวกนี้ซะเลย!

หลังจากสวมชุดป้องกันเสร็จ เขาก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้รังของตัวต่อหัวเสือทีละก้าว พอเข้าไปใกล้ เขาก็ไม่ได้ลงมือในทันที แต่กลับพิจารณารังแห่งนี้ โจวอันรู้สึกว่ารังตัวต่อหัวเสือที่สร้างอยู่ใต้ดินแบบนี้อันตรายที่สุด ท้ายที่สุดแล้ว รังที่อยู่บนต้นไม้ ขอแค่ไม่ไปยุ่งกับมันก็ไม่มีปัญหา แต่รังที่อยู่ใต้ดินแบบนี้ ถ้าไม่ดูทางให้ดีแล้วเผลอเหยียบลงไป จนทำให้ฝูงตัวต่อแตกตื่น ก็ต้องตายลูกเดียว แต่ถ้าดูทางให้ละเอียด ก็แทบจะไม่มีทางเหยียบโดน ถึงแม้จะสร้างอยู่ใต้ดิน แต่ผิวดินด้านบนก็พอจะมองเห็นความแตกต่างได้บ้าง สีของดินบริเวณใกล้กับรัง จะแตกต่างจากที่อื่นเล็กน้อย เมื่อเทียบกับดินบริเวณข้างเคียง ดินใกล้ๆ รังจะมีสีเข้มกว่า เพราะเวลาที่ตัวต่อหัวเสือสร้างรังอยู่ใต้ดิน พวกมันจะใช้ขากรรไกรบนกัดดินใต้ดินออกมา แล้วคาบเศษดินบินออกมานอกรู ดินใหม่ที่ถูกขนขึ้นมาจากใต้ดินเหล่านี้ สีของมันย่อมเข้มกว่าเป็นธรรมดา

"โอ้โห! นี่ก็คือปากรูสินะ ไอ้พวกนี้บินเข้าบินออกกันยุ่งเชียว!"

โจวอันค้นพบปากรูของรังนี้อย่างรวดเร็ว ปากรูนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก มีตัวต่อหัวเสือบินเข้าออกอยู่ที่นี่มากมาย เขานั่งยองๆ ลง ใช้มือซ้ายปิดปากทางเข้าออกของรังแห่งนี้เอาไว้ จากนั้นก็ยกมือขวาขึ้น แล้วตบลงไปบนพื้นดินเหนือรังอย่างแรง ตบไปได้ไม่กี่ที ก็ได้ยินเสียงตัวต่อหัวเสือในรังเริ่มคลุ้มคลั่งแล้ว เสียงหึ่งๆ ข้างในนั้นดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก! เสียงนั้นชวนให้ขนหัวลุกจริงๆ! ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่ก็สามารถจินตนาการถึงภาพตัวต่อหัวเสือที่บินว่อนอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ข้างในได้ ตัวต่อหัวเสือเหล่านี้ตกใจกลัว และต้องการจะบินออกมาจากปากรูเพื่อปกป้องอาณาเขตของตัวเอง แต่ทว่ามือของโจวอันกลับปิดปากรูเอาไว้แน่นหนา พวกมันจึงได้แต่บินชนไปชนมาอยู่ที่ปากรู แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ออกมาไม่ได้ โจวอันสวมถุงมือกันหนามไว้ที่มือ จึงไม่ต้องกังวลว่าเหล็กในของพวกมันจะทำอันตรายได้

"เก็บเข้ามิติเก็บของ!"

ขอเพียงแค่มีตัวต่อหัวเสือสัมผัสโดนถุงมือของเขา พวกมันก็จะถูกเก็บเข้าไปในมิติเก็บของทันที โจวอันไม่ได้ตั้งใจจะเอาตัวต่อหัวเสือพวกนี้ไปเลี้ยงไว้ในมิติเพาะเลี้ยง ท้ายที่สุดแล้วเลี้ยงไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ซ้ำร้ายอาจจะไปต่อยสัตว์ในมิติเอาได้ ดังนั้นเขาจึงเก็บเข้ามิติเก็บของโดยตรง ซึ่งในมิติเก็บของนั้นไม่สามารถมีสิ่งมีชีวิตอยู่ได้ ตัวต่อหัวเสือที่กำลังคลุ้มคลั่งเหล่านี้ ทันทีที่ถูกเก็บเข้ามิติเก็บของ ก็ซี้แหงแก๋ในทันที ตัวต่อหัวเสือที่บ้าคลั่งพุ่งชนถุงมือกันหนามของโจวอันอย่างไม่หยุดหย่อน และถูกส่งเข้าไปในมิติอย่างต่อเนื่อง มุมปากของโจวอันยกยิ้มขึ้น การมีมิตินี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ! แทบไม่ต้องออกแรงอะไร ตัวต่อหัวเสือพวกนี้ก็ยอมมาตายแต่โดยดี