บทที่ 204 ฉันก็รักษาสัตว์ไม่เป็นเหมือนกันนะ!

โจวอันหัวเราะพลางลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อย แล้วพูดขึ้นว่า

"ไม่ต้องกลัวนะ! แมลงพวกนี้ไม่กัดหรอก เดี๋ยวตอนเย็นพี่จะทอดให้พวกเธอชิมนะ!"

โจวอันหยิบแหนบเหล็กอันเล็กสำหรับถอนขนหมูออกมาจากห้องครัว แล้วเริ่มลงมือจัดการทันที เขาคีบดักแด้ตัวต่อในรังออกมาทีละตัวๆ แล้วใส่ลงในกะละมัง โจวอันชอบดักแด้ตัวต่อหัวเสือพวกนี้มากจริงๆ ตัวขาวอวบอ้วนเห็นแล้วชวนให้น่าลิ้มลอง เมื่อก่อนเขาเคยเห็นดักแด้ของผึ้งมาก่อน ดักแด้ของผึ้งค่อนข้างเล็ก กะดูแล้วความยาวไม่น่าจะถึงหนึ่งเซนติเมตรด้วยซ้ำ แต่ดักแด้ของตัวต่อหัวเสือนี่มันใหญ่มากจริงๆ ความยาวกะดูแล้วน่าจะสามถึงสี่เซนติเมตร แถมไอ้เจ้านี่ยังอ้วนท้วนสมบูรณ์มาก ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเอามากินแล้วรสชาติจะเป็นยังไง

ในช่องเล็กๆ ของรังต่อ นอกจากดักแด้สีขาวแล้ว ยังมีตัวอ่อนของตัวต่อหัวเสืออยู่อีกจำนวนหนึ่ง ตัวอ่อนเหล่านี้เวลาจับดูจะไม่ได้แข็งเหมือนตัวเต็มวัย แต่ยังมีความนุ่มอยู่บ้าง ถึงแม้สีจะเริ่มคล้ำลงแล้ว แต่ปีกและขายังงอกไม่สมบูรณ์ดี ตัวอ่อนแบบนี้ก็สามารถกินได้เหมือนกัน ได้ยินมาว่าถ้าเอาไปทอดน้ำมันจะหอมมากๆ

รอจนกระทั่งช่วงบ่ายที่พวกน้องๆ เลิกเรียนกลับมา โจวอันก็ทำเมนูอาหารจากแมลงจัดเต็มโต๊ะ เมนูแรกก็คือดักแด้ทอด วิธีทำนั้นแสนจะง่ายดาย หลังจากล้างดักแด้ให้สะอาดและผึ่งให้แห้งแล้ว ก็นำไปทอดในน้ำมันจนเหลืองกรอบแล้วตักขึ้นมา ตอนที่ตักขึ้นจากกระทะก็โรยเกลือฮวาเจียวลงไปนิดหน่อย รสชาติก็หอมหวนชวนกินสุดๆ แล้ว เขายังนำดักแด้ไปทำไข่ตุ๋นชามใหญ่อีกด้วย นำดักแด้ไปลวกน้ำสักหน่อย แล้วใส่ลงไปตุ๋นพร้อมกับไข่ ตอนยกเสิร์ฟก็เหยาะน้ำมันงาลงไปนิดหน่อยก็เป็นอันเสร็จ สุดท้ายยังทำซุปบำรุงสุขภาพอีกหนึ่งเมนู โดยใช้ดักแด้ตุ๋นรวมกับไก่หลูติง และยังใส่สมุนไพรบำรุงร่างกายลงไปอีกเล็กน้อย