บทที่ 209 ว่างนักหรือไงถึงได้เอาขี้วัวมาเล่น?

คนที่ร้องอุทานออกมาก็คือหวังเยว่เยว่ เมื่อกี้พอเธอหันไปก็เห็นโจวอันประคองของสกปรกในกระเพาะวัวขึ้นมา ไม่เพียงแต่ประคองขึ้นมา แต่ยังเอามาจ่อไว้ตรงจมูกกับปากด้วย ราวกับว่าวินาทีต่อไปจะกินมันเข้าไป ภาพนั้นมันช่างกระแทกตาเหลือเกิน เสียงอุทานของหวังเยว่เยว่ ดึงดูดความสนใจของทุกคนให้หันไปมองโจวอัน ทุกคนพากันมามุงดู สีหน้าดูพูดยากบอกไม่ถูก

พี่เฉินเหยารีบยกกะละมังใส่น้ำเดินเข้ามา แล้วพูดว่า "เสี่ยวอัน ว่างนักหรือไงถึงได้เอาขี้วัวมาเล่น? รีบล้างมือเร็วเข้า!"

น้องเจ็ดโจวรุ่ยทำหน้าจริงจัง ปั้นหน้าขรึมพูดว่า "พี่ใหญ่ ขี้วัวเหม็นๆ เล่นขี้วัวไม่ได้นะครับ!"

พอเห็นสีหน้าตึงเครียดของทุกคน โจวอันก็ยิ้มอย่างจนปัญญา "ฮ่าๆ นี่ไม่ใช่ขี้วัวนะ นี่คือหนิวเปี่ย ของนี่มันกินได้นะ ผมยังตั้งใจว่าจะทำมื้อเที่ยงให้พวกพี่กินเลย!"

ทุกคนได้ยินแบบนี้ก็ทำหน้างงงวย นึกว่าหูตัวเองมีปัญหาซะแล้ว เมื่อกี้เห็นโจวอันเล่นขี้วัวก็ตกใจพอแล้ว คราวนี้กลับได้ยินว่าเดี๋ยวจะกินมัน ทุกคนยิ่งตกตะลึงกันไปใหญ่