บทที่ 210 แม่ผิดต่อพวกลูกเอง...

โจวอันเตรียมถ้วยชามและตะเกียบไว้เรียบร้อยแล้ว และยังปรุงน้ำจิ้มให้ทุกคนคนละถ้วยด้วย

"นี่คือหม้อไฟหนิวเปี่ยครับ พี่หลัวอี้ พี่สวี่เมิ่ง พวกพี่รีบมาเร็วเข้า พวกเราเตรียมตัวกินข้าวกันแล้ว!"

ทุกคนนั่งล้อมวงรอบกระทะใบใหญ่ มองดูของที่อยู่ข้างในกระทะใบนี้ น้ำซุปไป่เฉ่าสีเขียวสด หลังจากผ่านการเคี่ยวสีก็เข้มขึ้นเล็กน้อย มองดูแล้วเหมือนกับน้ำยาสมุนไพรที่แม่มดเป็นคนต้มไม่มีผิด โจวอันเทเนื้อวัวลงในกระทะ ต้มไปได้แค่สิบกว่าวินาที ก็ร้องบอกให้ทุกคนรีบตักขึ้นมา ท้ายที่สุดแล้วเนื้อสันในกับเนื้อสันคอวัวก็มีความนุ่มเป็นพิเศษ หั่นเป็นแผ่นบางๆ แล้วลวกแค่สิบกว่าวินาทีก็พอแล้ว ถ้าลวกนานกว่านี้เนื้อจะเหนียวเอาได้

"เนื้อวัวลวกสุกแล้ว ตักขึ้นมาจิ้มน้ำจิ้มในถ้วยก็กินได้เลยครับ!"

ทุกคนยื่นตะเกียบ คีบเนื้อวัวออกมาจากน้ำซุปสีเขียวปี๋ พูดตามตรงว่ายังไม่ค่อยกล้าเอาเข้าปากสักเท่าไหร่ แต่พอเอาเข้าปากเคี้ยวและได้ลิ้มรสชาติ ทุกคนก็ต้องตื่นตะลึงไปตามๆ กัน ทันทีที่เนื้อวัวเข้าปาก ก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของสมุนไพรจางๆ และรสขมปลายลิ้นนิดๆ ถึงแม้จะติดรสขมอยู่บ้าง แต่รสขมนี้ก็ไม่ได้โดดเด้งจนเกินไป ไม่ได้ทำให้รู้สึกกินยากเลยสักนิด ในทางกลับกันมันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เมื่อผสมผสานกับความหอมของเนื้อวัว กลับเข้ากันได้อย่างน่าทึ่ง เนื้อวัวที่หั่นเป็นแผ่นบางๆ เคี้ยวอยู่ในปาก รสสัมผัสนั้นนุ่มละมุนและเด้งสู้ฟันมาก