บทที่ 221 ล้มแล้ว! พวกเราล้มเสือตัวนี้ได้แล้ว!

"ปัง! ปัง! ปัง! ปัง..."

หลังจากนับถอยหลังครบสามวินาที ทั้งคู่ก็เหนี่ยวไกพร้อมกัน กระสุนของพวกเขาทั้งสองนัด พุ่งเป้าไปที่ส่วนหัวของเสือโคร่งตงเป่ยโดยเฉพาะ ก่อนจะทำการยิง พวกเขาทั้งสองคนได้ตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้การล่าเสือโคร่งตงเป่ย จะต้องเล็งยิงที่ส่วนหัวเท่านั้น ห้ามยิงพลาดไปโดนตำแหน่งอื่นเด็ดขาด การยิงที่หัวจะช่วยรักษาความสมบูรณ์ของขนและหนังเสือโคร่งตงเป่ยไว้ให้ได้มากที่สุด หากยิงโดนตามลำตัวจะไม่ดีแน่ รอยกระสุนจะทำลายความสวยงามของหนังเสือ และทำให้มูลค่าลดฮวบลงไปมาก การมาในวันนี้มีจุดประสงค์หลักคือการเอาหนังเสือไปขายแลกเงิน ไม่ได้เน้นเอาเนื้อเสือมาลิ้มรส ดังนั้นต้องยิงที่หัวเท่านั้น!

เมื่อก่อนตอนที่โจวอันและโจวต้าลี่ขึ้นเขามาล่าสัตว์ หากเจอเหยื่อทั่วไปมักจะยิงแค่หนึ่งหรือสองนัด ท้ายที่สุดแล้วสัตว์อย่างกวางหรือเก้งป่า ขอแค่ยิงถูกที่หัว นัดเดียวก็เอาชีวิตได้แล้ว แต่ทว่าวันนี้ในขณะที่ใช้เซี่ยนต้านเชียงล่าเสือโคร่งตงเป่ย พวกเขากระหน่ำยิงอย่างไม่ยั้งมือ แทบจะอยากระบายกระสุนให้หมดซอง โจวต้าลี่ยิงไปทั้งหมดสามนัด ส่วนโจวอันยิงไปสองนัด เพราะเขารู้สึกว่าแค่นี้น่าจะเพียงพอแล้ว รวมทั้งหมดห้านัดที่พุ่งออกไป ต่อให้หัวทำด้วยก้อนหิน ก็คงต้องแตกกระจายแน่นอน

เจ้าเสือโคร่งตงเป่ยตัวนี้พอถูกยิงเข้าอย่างจัง ยังไม่ทันจะได้คิดหนี ก็สัมผัสได้ถึงเสียงเรียกจากมัจจุราชเสียแล้ว ร่างกายอันมหึมาปานขุนเขา ล้มฟุบลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น

"ล้มแล้ว! ล้มแล้ว! พวกเราล่าเสือตัวนี้ได้แล้ว!"