บทที่ 220 ตะลึง! ช่างน่าตะลึงจริงๆ!

โจวอันเกาหัว ในใจเริ่มรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก เดิมทีคิดว่าเสือตัวนี้อยู่ในถ้ำ อีกประเดี๋ยวก็คงจะออกมา นึกไม่ถึงว่าเวลาจะผ่านไปหนึ่งถึงสองชั่วโมงแล้ว กลับยังไม่มีวี่แววว่าจะออกมาเลยสักนิด

"เรื่องนี้ผมก็เดาไม่ถูกเหมือนกันครับ ถ้าเสือตัวนี้มันกินอิ่มก่อนจะเข้าไป กะดูแล้ววันนี้ทั้งวันมันก็คงไม่ออกมาแล้วล่ะ"

หากเสือตัวนี้กลับเข้าถ้ำไปหลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว โดยปกติพวกมันจะกบดานอยู่ได้หลายชั่วโมง หรืออาจจะทั้งวันโดยไม่ออกจากถ้ำเลย พวกมันจำเป็นต้องนอนนิ่งๆ ในถ้ำเป็นเวลานาน เพื่อย่อยอาหารในกระเพาะ โจวอันไม่รู้ว่าเสือตัวนี้อิ่มหรือยัง และไม่รู้ว่ามันกำลังหลับปุ๋ยอยู่หรือเปล่า แต่เขารู้ว่าถ้าเสือเอาแต่กบดานอยู่ในถ้ำตลอดทั้งบ่าย เขากับพี่ต้าลี่ก็คงไม่มีโอกาสลงมือ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ต้องรอมาใหม่ในวันพรุ่งนี้ แล้วถ้ามาพรุ่งนี้ เสือจะยังรออยู่ในถ้ำหรือเปล่าล่ะ? หากไปบังเอิญเจอมันในจุดอื่นของป่าโดยไม่ทันตั้งตัว นั่นแหละจะเป็นปัญหาใหญ่

โจวอันครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ว่าจะทำอย่างไรถึงจะล่อเสือตัวนี้ออกมาได้ จู่ๆ สมองก็ผุดไอเดียขึ้นมา โจวอันรีบเปิดกระสอบป่านออกทันที กวางสองตัวนั้นโจวอันแขวนไว้บนต้นไม้ แต่เป็ดป่าเต็มกระสอบนี้เขายังพกติดตัวอยู่ โจวต้าลี่เห็นโจวอันเปิดกระสอบป่าน แล้วหยิบเป็ดป่าตัวที่ใหญ่ที่สุดออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า

"อานจื่อ นายทำอะไรน่ะ? เอาเป็ดป่าออกมาทำไม?"