บทที่ 225 แต่งงาน! พวกพี่สองคนก็แต่งงานกันสิ!

โรงงานในยุคหกศูนย์ แม้ว่าระบบวันหยุดจะยังไม่มีมาตรฐานที่สอดคล้องกัน แต่ส่วนใหญ่ก็ใช้ระบบหยุดวันเดียว หนึ่งสัปดาห์จะได้พักแค่วันเดียว และถ้าเจอช่วงที่ภาระการผลิตรัดตัว แม้แต่วันหยุดแค่วันเดียวก็ยังรับประกันไม่ได้ อาจจะใช้วิธีจัดเวรผลัดกันหยุด หรือไม่ก็ต้องรอให้ถึงวันหยุดเทศกาลถึงจะได้พัก

วันหยุดเทศกาลในยุคหกศูนย์นี้ ก็ไม่ได้หยุดยาวเหมือนในอีกหลายสิบปีให้หลังหรอกนะ วันแรงงานแห่งชาติหยุดแค่วันเดียว แม้แต่วันชาติที่ทุกคนตั้งตารอคอยที่สุด ก็ยังหยุดให้แค่สองวันเอง จะมีก็แค่ช่วงตรุษจีนเท่านั้นแหละ ที่จะได้หยุดยาวขึ้นมาหน่อย คือหยุดรวมทั้งหมด 7 วัน

โจวอันฟังคำพูดนี้ของพี่ต้าลี่จบก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน เขาแสดงความเห็นใจอย่างสุดซึ้งต่อนกยวนยางคู่อาภัพคู่นี้ ถึงแม้ในชาติที่แล้วโจวอันจะไม่เคยแต่งเมียและไม่เคยมีความรัก แต่เขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของรักทางไกลแบบนี้ คนสองคนที่รักกันมากแท้ๆ แต่ตลอดทั้งปีกลับไม่ได้เจอหน้ากันเลยสักครั้ง เรื่องแบบนี้ไปเกิดกับใคร ใครบ้างจะไม่ทรมานใจ?

โจวอันกำลังอ้าปากเตรียมจะปลอบใจพี่ต้าลี่ดีๆ สักหน่อย เพื่อบอกไม่ให้เขาเศร้าจนเกินไป น้องห้าโจวชวนที่กำลังงมหอยขมอยู่ จู่ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา

"พี่ต้าลี่ พี่นี่โง่จังเลย! พี่เสี่ยวเป้ยกลับมาหาพี่ไม่ได้ งั้นพี่ก็ไปหาเธอสิครับ! ยังไงซะตอนนี้พี่ก็ไม่ต้องไปทำงานแลกแต้มแล้วนี่นา!"