บทที่ 224 งมหอยขม? งมหอยขมไปทำไม?

จัดการเรื่องพวกนี้เสร็จสรรพ ในใจของโจวอันก็รู้สึกโล่งสบายเป็นอย่างมาก เนื้อเสือที่เหลือยังมีอยู่อีกเยอะ แบ่งให้พวกพี่ๆ ปัญญาชนหญิงไปส่วนหนึ่ง ที่เหลือโจวอันกับพี่ต้าลี่ก็แบ่งกันคนละครึ่ง วันเวลาหลังจากนั้นก็คือการรอคอย รอหาผู้ซื้อ เพื่อนำของล้ำค่าอย่างหนังเสือพวกนี้ไปขาย หนังเสือในยุคสมัยนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็มีปัญญาซื้อ กว่าจะหาผู้ซื้อได้ก็ใช้เวลาไปร่วมครึ่งเดือน โชคดีที่ราคาขายเป็นที่น่าพอใจจริงๆ โจวอันกับพี่ต้าลี่นำเงินทั้งหมดมาแบ่งคนละครึ่ง แต่ละครอบครัวได้ส่วนแบ่งไปหลายพันหยวน เงินที่โจวอันเก็บหอมรอมริบไว้เอง บวกกับเงินที่ขายหนังเสือ จู๋เสือ และตับเสือได้ ทำให้เขาอยู่ห่างจากการเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนเพียงแค่ก้าวเดียว

เศรษฐีหมื่นหยวนในยุคสมัยนี้ เป็นสิ่งที่แทบจะไม่กล้าแม้แต่จะคิด ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องรอจนถึงยุคเจ็ดศูนย์หรือแปดศูนย์นู่นแหละ ถึงจะเริ่มมีแนวคิดของคำว่าเศรษฐีหมื่นหยวน ซึ่งใช้บ่งบอกถึงครอบครัวที่มั่งคั่งร่ำรวย โจวอันกับโจวต้าลี่ไม่กล้าแม้แต่จะแพร่งพรายเรื่องนี้ในหมู่บ้านเลยแม้แต่คำเดียว พวกเขาแอบปิดกระเป๋าเงินของตัวเองให้มิดชิด และใช้ชีวิตอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว เพื่อหลีกเลี่ยงความอิจษาริษยาจากผู้อื่น ตั้งแต่หาเงินได้หลายพันหยวนก้อนนี้ จำนวนครั้งที่พี่ต้าลี่ขึ้นเขาก็ลดน้อยลงไปด้วย ไม่ต้องวิ่งวุ่นทำมาหากินอย่างเร่งรีบ พอมีเวลาว่างก็มักจะมาหาโจวอันเพื่อเล่นด้วยเสมอ

"พี่ต้าลี่ รีบมานั่งเร็ว! พี่มาไม่ทันเวลาข้าวนะเนี่ย พวกเรากินข้าวมื้อเที่ยงกันเสร็จหมดแล้ว!"

โจวต้าลี่ยิ้มซื่อๆ เดินเข้ามาในบ้านแล้วนั่งลง

"ฮี่ๆ ฉันกินมาจากที่บ้านแล้วล่ะ ช่วงบ่ายไม่มีอะไรทำ เลยแวะมาหาพวกนายน่ะ!"