บทที่ 231 ออกเดินทาง! ต้าเหลียน พวกเรามาแล้ว!

คุณน้ากุ้ยพอใจในตัวเสี่ยวเป้ยเป็นอย่างมาก การที่ได้เกี่ยวดองเป็นครอบครัวเดียวกันแบบนี้ เธอดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ ถึงแม้ตอนนี้ครอบครัวของเสี่ยวเป้ยจะยากลำบากจริงๆ แต่เธอก็ไม่ได้มีความคิดในแง่ลบเลย พวกเขาล้วนเป็นคนชนบทที่เติบโตมาจากความยากลำบาก ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ แถมเสี่ยวเป้ยยังเรียนจบมัธยมปลายมาอย่างถูกต้องตามระบบ เป็นหญิงสาวที่มีการศึกษา พวกเขากลับรู้สึกว่าต้าลี่ของพวกเขาต่างหากที่เด็ดดอกฟ้า

ในยุคหกศูนย์ที่มีอัตราคนไม่รู้หนังสือสูงลิ่ว การจบมัธยมปลายถือว่าเป็นผู้มีการศึกษาสูงอย่างแท้จริง ในยุคนี้การที่คนชนบทธรรมดาอยากจะแต่งงานกับปัญญาชนหญิงนั้น ระดับความยากถือว่าสูงมาก ท้ายที่สุดแล้วคนชนบทกับปัญญาชนที่มาจากในเมือง ดูเหมือนจะมีกำแพงกั้นกลางอยู่ตามธรรมชาติ ทั้งในด้านการใช้ชีวิต วิสัยทัศน์ และความรู้ ล้วนมีช่องว่างระหว่างวัย โดยปกติแล้วจึงยากที่จะลงเอยกันได้ บุพเพสันนิวาสครั้งนี้หาได้ยากยิ่ง คนทั้งครอบครัวจึงหวงแหนเป็นอย่างมาก

เดิมทีโจวอันยังแอบกังวลนิดหน่อย ที่งานแต่งของทั้งสองคนไม่ได้จัดขึ้นที่หมู่บ้านตระกูลโจว แต่ไปจัดที่บ้านฝ่ายหญิง กลัวว่าในใจของคุณลุงกุ้ยกับคุณน้ากุ้ยจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก ผลปรากฏว่าโจวอันก็พบว่าสิ่งที่เขาคิดกังวลไปเองนั้น เป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์โดยสิ้นเชิง คุณน้ากุ้ยไม่ได้มีความไม่พอใจเรื่องที่ไปแต่งงานที่ต้าเหลียนเลยสักนิด แถมยังยกมือยกเท้าเห็นด้วยเสียอีก โจวอันยังจำคำพูดของคุณน้ากุ้ยตอนนั้นได้ดี

"ในเมื่อฝ่ายหญิงเขากำลังยุ่งอยู่กับหน้าที่การงาน งั้นพวกเราก็ไปแต่งงานที่นั่นก็พอ นี่มันเรื่องเล็กน้อย ขอแค่สองคนใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุขก็พอแล้ว!"

ในใจของคุณน้ากุ้ย ไม่ว่าจะแต่งงานที่ไหนก็เหมือนกัน ขอแค่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันใช้ชีวิตกันได้ดีก็พอแล้ว ความคิดแบบนี้ในยุคหกศูนย์ ถือว่าเป็นสิ่งที่น่ายกย่องและหาได้ยากยิ่ง ในชนบทยุคนี้ ทุกคนต่างก็ถือเป็นเรื่องที่รู้กันดีว่าต้องจัดงานแต่งที่บ้านฝ่ายชาย จะมีที่ไหนไปจัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสที่บ้านฝ่ายหญิงกันล่ะ คุณน้ากุ้ยที่อยู่บนเตียงเตาไฟเย็บเสื้อผ้าไปพลาง ก็พูดกับโจวต้าลี่ที่อยู่ในห้องไปพลาง