บทที่ 233 ทำไมหมู่บ้านของพวกพี่ถึงชื่อหมู่บ้านเก๋อลี่ล่ะครับ?

รถไฟขบวนเขียวที่โจวอันจะได้นั่งในอีกหลายสิบปีให้หลัง เร็วกว่านี้ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ หากนำไปเทียบกับรถไฟความเร็วสูงล่ะก็ เจ้านี่มันก็แค่เต่าคลานชัดๆ ความเร็วรถช้ามาก โจวอันรู้สึกว่าถึงเขาจะขี่รถจักรยานไฟฟ้าก็ยังตามมันทัน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดีเลย มันเหมาะแก่การชมวิวเป็นอย่างยิ่ง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า จึงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

บนรถไฟไม่มีเครื่องปรับอากาศ แต่โชคดีที่พอเปิดหน้าต่างแล้ว ตอนที่รถวิ่งก็ไม่ได้รู้สึกร้อนอบอ้าวแต่อย่างใด แต่เสียงรบกวนตอนรถไฟวิ่งค่อนข้างดัง เสียงเสียดสีระหว่างล้อกับรางเหล็กดังลั่น สุขอนามัยก็ย่ำแย่มาก ห้องน้ำทั้งสกปรกและเหม็นหึ่ง แถมยังไม่ใช่ระบบกักเก็บแบบในอีกหลายสิบปีให้หลัง แต่เป็นแบบปล่อยทิ้งโดยตรง อุจจาระหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ จะถูกปล่อยลงบนรางรถไฟโดยตรง ดูจะล้าหลังเกินไปสักหน่อย

แต่พวกน้องๆ กลับชอบนั่งรถไฟกันมาก กินขนมไปพลาง ชมวิวภายนอกหน้าต่างไปพลาง บนใบหน้าเล็กๆ ล้วนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข พูดตามตรง พอมีตั๋วตู้นอนสองสามใบนี้ การเดินทางครั้งนี้ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไรเลย ทุกคนผลัดกันลงไปนอนยืดเส้นยืดสาย ยี่สิบกว่าชั่วโมงนี้จึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะได้ขยับร่างกายอยู่บ่อยๆ ครั้งนี้เท้าของโจวอันจึงไม่บวมเต่ง และท้องก็ไม่ได้อืดมากนัก

รถไฟออกเดินทางประมาณสิบโมงเช้า นั่งมาประมาณ 22 ชั่วโมง เวลาที่มาถึงสถานีรถไฟต้าเหลียน ก็คือประมาณแปดเก้าโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น

"พี่ใหญ่ พี่รู้ไหมครับว่าบ้านพี่เสี่ยวเป้ยอยู่ที่ไหน? แล้วพวกเราจะไปกันยังไงล่ะครับ?"