บทที่ 234 ปลิงทะเลนี่ไม่ได้เสียเงินซื้อ ลงไปงมในทะเลมาทั้งนั้น!

ไม่ใช่ว่าโจวต้าลี่จงใจพูดติดอ่างหรอก แต่การได้พบว่าที่แม่ยายเป็นครั้งแรก ในใจย่อมต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา จ้าวหลาน แม่ของหลิวเสี่ยวเป้ย มองสำรวจโจวต้าลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูจบก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"เด็กคนนี้ก็คือต้าลี่สินะ รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนเชียว! น้าทำกับข้าวเสร็จแล้ว รีบเข้ามาทานข้าวกันเถอะ!"

ตอนที่จ้าวหลานพูด บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่เข้าถึงยาก พอเห็นว่าว่าที่แม่ยายของตัวเองเข้ากับคนง่ายขนาดนี้ โจวต้าลี่ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตลอดทางที่มา ในใจเขารู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอดเวลา กังวลว่าแม่ของเสี่ยวเป้ยจะไม่พอใจและไม่ชอบเขา ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างนั้นเลย โจวต้าลี่ยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"ได้ครับ ขอบคุณครับคุณน้า!"

ปู่กับย่าของหลิวเสี่ยวเป้ยก็กระตือรือร้นมาก ช่วยพวกเขาวางสัมภาระและถือข้าวของ ปู่กับย่าของหลิวเสี่ยวเป้ยอายุประมาณหกสิบกว่าปี มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่ทำงานริมทะเลมาตลอดทั้งปี ผิวพรรณดำคล้ำ รูปร่างค่อนข้างผอม แต่กลับดูมีน้ำมีนวลและแข็งแรงดี