บทที่ 235 ตกปูสิถึงจะเรียกว่าสนุก!

หลิวเจี้ยนมีความประทับใจต่อโจวอันดีเป็นพิเศษ เพราะตอนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก โจวอันก็แจกเนื้อวัวแห้งห่อใหญ่ให้เขากับน้องสาวคนละห่อ เนื้อวัวแห้งนั่นอร่อยมากๆ! รสชาติทั้งหอมทั้งเผ็ด ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งกลมกล่อม เด็กริมทะเลพวกนี้ แม้จะไม่ขาดแคลนอาหารทะเล แต่โอกาสที่จะได้กินเนื้อสัตว์นั้นมีน้อยมากจริงๆ พอได้เนื้อแห้งห่อใหญ่ขนาดนี้มาในคราวเดียว ในใจจึงรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก

"ได้แน่นอนครับพี่โจวอัน! วันนี้พวกพี่พักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อน พรุ่งนี้ผมจะพาพี่ไปงมปลิงทะเลเอง!"

โจวอันเห็นหลิวเจี้ยนตอบตกลง ก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้

"ฮี่ๆ ได้เลย! ถ้างั้นก็ขอบใจเสี่ยวเจี้ยนมากนะ!"

อาหารมื้อนี้ ช่างกินได้สะใจจริงๆ ไม่ได้กินพวกข้าวหรือแป้งเยอะเท่าไหร่ เน้นกินอาหารทะเลจนอิ่มแปล้ไปเลย! หลังจากกินข้าวเสร็จก็เริ่มเก็บกวาดข้าวของ เตรียมตัวเข้าที่พักชั่วคราว บ้านของหลิวเสี่ยวเป้ยมีห้องว่างค่อนข้างเยอะ พวกปัญญาชนหญิงจึงพักอยู่ที่บ้านของเธอชั่วคราว ส่วนครอบครัวของโจวอันและครอบครัวของพี่ต้าลี่ เข้าพักในบ้านว่างแถวๆ นั้น ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง หลิวเสี่ยวเป้ยก็ได้ไปพูดคุยตกลงกับเจ้าของบ้านว่างเหล่านี้ไว้เรียบร้อยแล้ว ขอให้พวกเขาพักอาศัยชั่วคราวสักหนึ่งถึงสองเดือน ค่าเช่าบ้านก็ถูกแสนถูกจนแทบจะไม่ต้องเอามาใส่ใจ ท้ายที่สุดแล้วในยุคสมัยนี้ยังไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ค่าเช่าบ้านริมทะเลจึงไม่ได้ถูกปั่นราคาจนแพงหูฉี่ เวลาครึ่งวันที่เหลือของโจวอัน หมดไปกับการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เขาแทบจะอดใจรอไปงมปลิงทะเลกับหลิวเจี้ยนไม่ไหวแล้ว!