บทที่ 236 อะไรนะ? กลั้นหายใจได้ตั้งเจ็ดนาทีกว่าเลยเหรอ?!

"เอาล่ะๆ! ผมรู้แล้วน่าพี่ วางใจเถอะ พวกเราจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!"

ความจริงก็โทษพี่เสี่ยวเป้ยที่ขี้บ่นไม่ได้หรอก เพราะความเสี่ยงในการดำน้ำงมปลิงทะเลนั้นสูงมาก คนที่ดำน้ำลงไปงมปลิงทะเลใต้ก้นทะเลโดยเฉพาะ จะถูกเรียกว่า ไห่เมิ่งจื่อ หรือเรียกอีกอย่างว่า ไห่เผิ่งจื่อ อาชีพนี้ไม่ได้มีแค่ในยุคนี้เท่านั้น แต่ในอีกหลายสิบปีให้หลังก็ยังมีอาชีพนี้อยู่ โจวอันเคยได้ยินมาว่าในอีกหลายสิบปีข้างหน้า อาชีพไห่เมิ่งจื่อนั้นทำเงินได้ดีมาก หากทำงานอย่างหนักหน่วงวันหนึ่งก็หาเงินได้หลายพันหยวน คนที่ฝีมือดีเป็นพิเศษแถมดวงดีด้วยล่ะก็ วันหนึ่งจะหาได้สักหมื่นหยวนก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

ผลตอบแทนสูงย่อมมาพร้อมกับความเสี่ยงที่สูงลิ่ว แม้ว่าไห่เมิ่งจื่องมปลิงทะเลจะทำเงินได้มาก แต่ความเสี่ยงก็สูงมากเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วสภาพแวดล้อมใต้ก้นทะเลนั้นซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังมีอันตรายที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่อีกมากมาย แทบจะทุกปีจะต้องมีกรณีไห่เมิ่งจื่อเสียชีวิตจากการงมปลิงทะเล การทำอาชีพนี้จำเป็นต้องมีทักษะการว่ายน้ำที่ยอดเยี่ยมมาก และมันคือการเอาชีวิตไปแลกเงิน ต่อให้มีฝีมือเก่งกาจและใจกล้าบ้าบิ่นจนไม่เคยตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเลยสักครั้ง แต่ถ้าทำไปนานๆ ก็จะเกิดผลเสียต่อร่างกายอยู่ดี เพราะการดำน้ำลงไปใต้ก้นทะเลบ่อยๆ จะทำให้ปอดได้รับความเสียหาย และเกิดโรคน้ำหนีบ หากสะสมไปนานวันเข้าก็จะเกิดอาการชาตามแขนขา หรือถึงขั้นเป็นอัมพาตได้เลย

โจวอันและหลิวเจี้ยนเดินมุ่งหน้าไปทางชายหาดด้วยกัน หลิวเจี้ยนเดินไปพลางก็เล่าเรื่องการงมปลิงทะเลไปพลาง

"วันนี้พวกเราจะไปทางอ่าวเสี่ยวสือวาน ตรงนั้นมีปลิงทะเลแถมน้ำก็ค่อนข้างตื้น แต่ปลิงทะเลก็ไม่ได้มีเยอะเป็นพิเศษหรอกนะ ถ้าจะให้เยอะสุดก็ต้องที่อ่าวต้าสือวานนู่น! แต่ตรงนั้นน้ำลึกมาก ถ้าพี่สาวผมรู้ว่าผมไปที่นั่น รับรองว่าผมโดนตีตายแน่!"